ตั้งนาฬิกาปลุกไว้คืออู่เจีย แต่คนที่อับอายขายหน้ากลับเป็นเย่ปู้หวี่กับโข่วอิ้ง
เสียงเพลงอันฮึกเหิมยังคงเปิดซ้ำอยู่ แต่ทุกคนไม่มีอารมณ์จะสนใจแล้ว มีเพียงสายตาเลื่อนลอยที่จ้องมองเย่ปู้หวี่และโข่วอิ้ง
เซียงหมิงหยาง: "ฉันเหมือนได้ยินชื่อฉุดฟ้าพังทลายนะ"
เหยียนเยี่ยน: "ไม่ต้องสงสัย เป็นสามตัวอักษรนั้นจริง ๆ"
ทุกคน: ……
เย่ปู้หวี่รู้สึกหน้าไม่มีที่วาง นางหลับตาลงชั่วครู่แล้วหันหลังกลับ
"อะไรกัน ยังไงก็ดันนี่กลับเข้าไปซะดีกว่า"
โข่วอิ้งเหงื่อผุดขึ้นที่หน้าผาก: "ดันออกมาจนครบแล้วต่างหาก"
"เห็นแก่คนด้วย!" อู๋ตานยืดมือออกไป เดินเร็ว ๆ เข้าไปช่วยผู้จัดการรุ่นแรกในตำนานออกจากเส้นตายอันตรงภัย
สติของอู่เจียเริ่มไหลกลับคืน ใบหน้าหลับสลบมีความทุกข์ปรากฏขึ้นวูบหนึ่ง เหมือนคนที่จมอยู่ในฝันกำลังดิ้นรนตื่นขึ้นมา
\บรรดาผู้อาวุโสแห่งไท่ชูโหลวโล่งอก นิ่งเงียบรอการตื่นของผู้จัดการรุ่นแรก
แต่เย่ปู้หวี่กับโข่วอิ้งไม่ถือศีลธรรมอะไรกับเขา ทั้งสองตัดสินใจใช้วิธีที่อู่เจียคุ้นเคยที่สุดเพื่อปลุกให้ไว
ทั้งคู่เป่าลมหายใจใส่กำปั้น แล้วฟาดลงบนกะโหลกของอู่เจียพร้อมกัน
เสียงกระทบที่ดังกังวานพร้อมคำเร่งนั้นระเบิดจนตาคนทั้งหมดเบิกโพลง
"ตื่นเร็ว!"
ริมฝีปากของอู๋ตานสั่นระริก อยากจะเอ่ยประณามว่าไร้มารยาทต่อผู้มีพระคุณนักหนา
แต่กลับรู้สึกว่าสถานการณ์ตอนนี้มันช่างดูเพี้ยนไปนิด ผู้จัดการรุ่นแรกของไท่ชูโหลวเหมือนจะรู้จักฉุดฟ้าพังทลาย
แล้วคำถามก็มา ถือว่าผู้ใหญ่ของฉุดฟ้าพังทลายเป็นรุ่นน้องที่พวกเขาเคยส่งเสริมมา และสมาชิกของฉุดฟ้าพังทลายกลับรู้จักกับผู้จัดการรุ่นแรกของไท่ชูโหลว