"ไม่ใช่!"
เฟิงเหลยเป็นคนแรกที่จับได้ว่าผิดปกติ รีบก้าวขึ้นไปฟาดมือกดตัวกงเจียหยงเอาไว้
"นายโดนมันส่งผลกระทบแล้วหรือยัง?"
"แฮกๆๆ อย่ามัวแต่กดฉันอยู่อย่างเดียวสิ ไม่รู้ตัวเหรอว่าเอาคมลมปราณจ่อคอตัวเองอยู่?"
เฟิงเหลยหันศีรษะหวือ ตกใจสยดสยองมองปลายนิ้วคมเฉียบของตัวเอง เมื่อกี้มันเกือบจะฟันตัวเองตาย?
เสียงต่าง ๆ ดังขึ้นติด ๆ กัน ปั่นป่วนสถานการณ์อันเงียบสงบ ภาพนับไม่ถ้วนแวบผ่านในสมองของผู้ไร้ที่หวนคืน แสงเลือดชาดชุ่มล้นดวงตา ความรู้สึกอยากจะผ่าตัวตัวเองออกมาพุ่งขึ้นมาทั้งกาย
ทะเลสีครามและเสี่ยวไป๋กลับคืนสู่ร่างแท้จริงแล้ว หนวดยักษ์มหึมาเจาะทะลวงร่างของกันและกัน
มิใช่การฆ่าฟันกันเอง หากคือการทำร้ายร่างที่จำใจต้องทำ เพราะบาดแผลสาหัสมหันต์จะทำให้ทั้งคู่ยังรู้ว่าใครคือตัวเอง ยึดเจตจำนงไว้ได้
เพื่อต้านทานพลังประหลาดนี้
อายหมิงและคูรงซึ่งสังเกตเห็นสภาพของกงเจียหยงตอบสนองรวดเร็ว คนหนึ่งรีบกักตัวเองไว้ในฟองน้ำ อีกคนตัดสินใจถอดสองแขนของตัวเองทิ้งเสียเฉย ๆ
สถานการณ์ที่พลิกผันฉับพลันทำให้กำลังรบของหลายคนพินาศไปอย่างไร้เสียง เนรมิตนรกคมมีดที่ถักทอประคองกันไว้สั่นคลอน สิ่งสีเทาเงินนั้นจ้องมองทุกคน
"การรัดของสถานที่แห่งนี้ที่พวกแกหลุดพ้นไม่ได้ ไม่ได้แปลว่าฉันจะส่งผลต่อพวกแกไม่ได้ อยากกำจัดฉันงั้นเหรอ พวกแกทำไม่ได้หรอก"
ชาจั่วหัวเราะเย้ย: "หายนะที่เคยถูกฉีกเป็นแปดท่อนมาก่อน จะมาโวยวายอะไรในที่แบบนี้"
"โดนฉีกเป็นแปดท่อนนี่นา……"
น้ำเสียงของ[บาปกรรม]แฝดความเหยียดหยาม และความเย็นชาที่มองทุกสรรพสิ่งราวกับว่าไม่มีอะไร มิใช่การแสดงออกตั้งใจ หรือความรู้สึกใดกระเพื่อมขึ้น