“เฮ้อ……”
เลือดกระเด็นประปรายตรงหน้า เชียนถูสูญเสียการมองเห็นข้างหนึ่ง แต่ก็ยังคงฝืนต้านความฆาตกรรมที่บีบคั้นเข้ามาอย่างมหาศาล
“เพราะมันไม่มีความหมาย”
เชียนถูทิ้งอาวุธ ชกหมัดลงบนใบมีดที่ฟันเข้ามา จนมันแตกร้าวเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย
“อะไรกันหนักหนาว่าการปกป้อง โลกนี้ไม่มีแม้แต่ความจำเป็นที่จะต้องปกป้อง อะไรนะร่างทรงกายแห่ง[การเดินทางพิชิต] นายคิดว่าฉันภาคภูมิใจกับสิ่งนั้นงั้นรึ มันพิชิตอะไรได้บ้าง มันไม่ทำอะไรได้เลย!”
เมี่ยจั่วหมุนตัวเตะกลับ ปะทะกับการเตะข้างของเชียนถู พลังบริสุทธิ์ผลักซากปรักหักพังที่ลอยอยู่รอบ ๆ กระเด็นออกไป ทั้งสองถอยห่างกันหลายร้อยเมตร
“การเดินทางพิชิตของมนุษย์นำมาซึ่งหายนะ หายนะยึดการสังหารเป็นสัญลักษณ์ ใครแข็งแกร่งกว่าก็คือผู้เดินได้ไกลที่สุดบนเส้นทางนั้น”
เสียงของเชียนถูดังแผ่วเบาราวกับเสียงกระซิบข้างหู ร่างที่สั่นแสงปรากฏขึ้นเบื้องหลังเมี่ยจั่ว พูดอย่างไร้ความรู้สึกว่า
“พวกนายก็เหมือนกัน เกิดจากการสังหารไม่สิ้นสุด สังหาร ทำลาย สี่คำนี้คือแก่นของอารยธรรมตลอดกาล ไม่มีใครยุติมันได้ ทำได้แค่ประดิษฐ์ความหมายขึ้นมาเอง แต่สิ่งเหล่านี้มันเคยมีความหมายอยู่จริงหรือ?”
หล่อนแหงนหนีการโจมตีของเมี่ยจั่ว รอยยิ้มบางที่มุมปากแฝงความหมายที่บรรยายไม่ถูก ความเหนื่อยล้าหรือความสิ้นหวัง
“ฉันมองไม่เห็นความหมายของตัวเอง ถ้า[การเดินทางพิชิต]จะนำมาแต่หายนะ ฝั่งไหนก็คงไม่ต่างกันสินะ อย่างน้อยในราชวงศ์อันยวนเจี๋ยวเฉา ฉันก็เป็นแค่เชียนถู เท่านั้นเอง”