ในหูมีเพียงเสียงหอบเย็นเยียบ เธอไม่รับรู้อะไรอีก
เฮ้ย ฉันเหลือแค่วิญญาณแล้วนะ แบบนี้ก็ยังจับได้อีกเหรอ?
“การมีชีวิตอยู่……เพื่ออะไรกันแน่?”
เย่ปู้หวี่หันไปมอง ลี่หย่งเบื้องหน้าสูญเสียความสามารถคงร่างมนุษย์ไปแล้ว
ทั้งร่างประกอบขึ้นจากเส้นสายสีเขียว หัวยักษ์ใต้ลำตัวคือเส้นสายที่พันกันวุ่นวาย หลายเส้นพันเป็นวงล้อมจับวิญญาณของเย่ปู้หวี่ ยกขึ้นเหนือศีรษะ
ปากยักษ์ที่เปิดปิดพูดซ้ำประโยคเดียวไม่หยุด
“การมีชีวิตอยู่ คืออะไรกัน?”
เย่ปู้หวี่พยายามฉีกรัดที่รัดร่างตัวเอง คำถามอะไรของมัน มีชีวิตอยู่ก็คือมีชีวิตอยู่ พูดให้เวทมนตร์ก็ยังแค่มีชีวิตอยู่
“การมีชีวิตอยู่เพื่ออะไร!”
“ฉันจะไปรู้ได้ไง แบบนี้ทำไมต้องมาถามฉัน!”
เย่ปู้หวี่ชูมือ คมปืนสีเงินฟันลง ตัดเส้นสายรอบกายขาดพร้อมกัน
แต่ทันทีนั้น เส้นสายจำนวนมากกว่าก็ล้อมมา แย่งกันรัดแขนขาของเธอ
แปลกที่เธอไม่รู้สึกถึงพลังด้านบ้าคลั่งจากเส้นสายเหล่านั้นเลย สิ่งที่รับรู้ผ่านเส้นสายสีเขียวเหล่านี้คือพลังแห่งชีวิต
ภาพความทรงจำที่แตกกระจายลอยผุดขึ้นในสมอง เย่ปู้หวี่กุมหัว นี่มันอะไรกัน?
ซุ่ยหยางฟันเส้นสายประหลาดขาดด้วยฝ่ามือเป็นคมดาบ เจ้าปลาวาฬน้อยถือโอกาสแย่งชิงวิญญาณของเย่ปู้หวี่คืนมา
“อันนี้อีกแล้ว ไม่เคยได้ยินว่าหายนะตายแล้วยังลุกมาขยับได้ อันนี้ที่ชื่อลี่หย่งเนี่ยมันหายนะอะไรกันแน่ ติดตัวมาเป็นดาบวิเศษหรือไง?”