มู่ปิงเกอมองไปที่จอใหญ่ รายชื่อที่จัดเรียงตามคะแนนถูกเปิดเผยออกมาแล้ว สิบอันดับแรกชัดเจนแน่นอน แต่คะแนนของทั้งสิบคนต่างกันไม่มาก โดยเฉพาะพวกเขาหกคน คะแนนแทบจะเท่ากัน
บนจอไม่มีสัญญาณของการจบการแข่งขันเดี่ยว นั่นหมายความว่าพวกเขายังต้องต่อสู้ และน่าจะเป็น... ศึกภายใน
นางมองไปที่หว่านหลาน: "เตรียมตัวไว้เถอะ บางทีการต่อสู้ที่เธอหวังไว้ อาจจะเริ่มขึ้นในไม่ช้า"
หลายคนเงยหน้าขึ้น รู้สึกทั้งคาดหวังและลำบากใจ
เย่ปู้หวี่เจ็บปวดกับการดึงมุมปาก ยิ้มออกมาโดยที่แย่กว่าร้องไห้
"ขอไม่สู้ได้ไหม?"
นางรู้ดีว่าเพื่อนร่วมทีมของตนน่ากลัวแค่ไหน แต่ก็ยังต้องฝืนใจขึ้นไป นี่ไม่ใช่การหาที่ตายหรอกหรือ?
ส่วนอัฒจรรย์และโลกภายนอกเริ่มตื่นเต้นกันแล้ว
"ช่วงเวลาชี้ขาดสุดท้าย พวกเขาควรจะได้เจอกันแล้วสินะ ฉันพนันว่าซูอูเว่ยจะชนะ เขายังออกดาบแค่ครั้งเดียว แสดงว่าเป็นคนที่ซ่อนตัวลึกที่สุด"
"ฉันพนันเย่ปู้หวี่ อยากเห็นเพื่อนร่วมทีมของเธอคุกเข่าลงกับพื้น จะได้เต็มตาสุด ๆ"
"หว่านหลานสิ ฉันว่าเธอเท่ที่สุด!"
"ฉันเชียร์โหลวกวานซาน ฉันชอบความงามแบบรุนแรงของเขา และด้วยนิสัยของเขา ไม่มีทางปล่อยน้ำแน่"
"ถ้าพวกเธอเชียร์คนอื่น งั้นฉันขออุ้มมู่ปิงเกอก็แล้วกัน"
"เธอนี่ชักช้าไม่ได้นะ เอาล่ะ ฉันเชียร์เจ้าของสติกเกอร์ของฉันเอง โข่วอิ้ง สู้ ๆ!"
เสียงแหลมสูงของพิธีกรปลุกระแสความตื่นเต้นในสนาม
"เข้าสู่ช่วงไคลแมกซ์สุดท้ายของการแข่งขันเดี่ยว ขอผู้เข้าแข่งขันทุกคนจ้องที่จอใหญ่ ให้ชัดเจนว่าใครคือคู่ต่อสู้ของพวกคุณ!"