ในขณะที่เย่ปู้หวี่ลั่นไก โหลวกวานซานก็ปิดกั้นพื้นที่โดยรอบ เพื่อรับประกันว่าแกนกลางของ[ผู้ควบคุมความรู้สึก]ไม่สามารถหนีออกไปได้ในเวลาอันสั้น
[ผู้ควบคุมความรู้สึก]ที่ถูกลั่นไกตกลงมาอยู่ที่เท้าของเย่ปู้หวี่ ทำให้โหลวกวานซานและเย่ปู้หวี่ที่เตรียมรับมือศัตรูอย่างเต็มที่ถึงกับงง
ทั้งสองคนก้มลงมอง อีกทั้งยังสบตากับอัญมณีบนพื้น ฉากมันทั้งตลกและน่าขัน
ซูอูเว่ยที่เห็นเหตุการณ์นี้ผ่านเครื่องสื่อสารก็ถึงกับอึ้ง
ไม่ใช่สิ... เรื่องแบบนี้ก็มีด้วย?
หยางโหยวที่กำลังรินชาให้หวังเจี้ยนเช่อมีสายตาที่เหม่อลอย หวังเจี้ยนเช่อจ้องมองภาพบนหน้าจอด้วยความตกตะลึง น้ำชาไหลล้นออกจากขอบถ้วย รินลงบนนิ้วมือก็ไม่รู้สึกตัว
เย่ปู้หวี่อ้าปากพูด: "มาเรียกค่าเสียหายหรือไง?"
แต่อัญมณีกลับเงียบไป ความรู้สึกนี้...
โหลวกวานซานใช้กรงหินขัง[ผู้ควบคุมความรู้สึก]ไว้ อีกฝ่ายเป็นราชาหายนะ ถึงแม้ดูเหมือนว่าจะเพื่อเอาชีวิตรอด จึงทิ้งพลังทั้งหมดไว้ในร่างกาย แต่เพื่อความปลอดภัย การจับตัวไว้ยังดีกว่า
"เราขึ้นไปกันเถอะ?" โหลวกวานซานถาม ตอนนี้สมองของเขายังไม่ทันได้ประมวลผล
พวกเขานี่ถือว่าเก็บตกได้จริงๆ
เย่ปู้หวี่เกาหัว: "ฉันส่งข้อความถึงหัวหน้ากองอู๋ก่อน แล้วค่อยกลับ"
อูซู่ที่ได้รับข้อความ กลัวว่าจะพลาดข้อมูลสำคัญ จึงเหลือบมองท่ามกลางความยุ่งวุ่นวาย
เพียงแค่ช้อนั้นเอง ทำให้เท้าลื่น เกือบโดนหนวดเหวี่ยงกระเด็น
ในช่องข้อความเขียนไว้ชัดเจนว่า: หัวหน้ากองอู๋ แกนกลางของ[ผู้ควบคุมความรู้สึก]หนีออกมา แต่บังเอิญมาเจอพวกเรา แล้วก็ถูกพวกเราเก็บตกได้