เสียงนกร้องก้องฟ้า ลูกธนูหวีดหวิวลงมา ลูกธนูอันแหลมคมทะลุร่างของ[ผู้ควบคุมความรู้สึก]
ปากเหวสีดำมืดมิดถูกฉีกกว้างขึ้นทันที พื้นดินแตกกระจายเป็นแผ่นดินไหม้เกรียมเป็นชิ้น ๆ ถูกปีกอันมหึมาของนกฟีนิกซ์แดงกวาดทำลายจนสิ้น
หายนะรอบข้างถูกไฟอันร้อนแรงเผาจนเป็นผุยผงไปแล้ว ส่วนหายนะที่อยู่ไกลออกไปจ้องมองทะเลเพลิงนั้นอย่างเหม่อลอยไม่พูดไม่จา
สองคนที่อยู่ลึกลงไปใต้ดินอ้าปากเล็กน้อย
"หัวหน้ากองอูซู่ เก่งเกินไปแล้วมั้ง"
"ผมรู้สึกว่า[ผู้ควบคุมความรู้สึก]ดูเหมือนไม่มีทางสู้เลย"
โหลวกวานซานและเย่ปู้หวี่คนหนึ่งยื่นคอไปข้างหน้า คนหนึ่งถูตา ทึ่งไม่หยุด
นี่คือพลังการต่อสู้ที่สามารถปะทะกับภัยธรรมชาติได้โดยตรง ระดับแปด
เย่ปู้หวี่ตบหัวตัวเอง นึกขึ้นได้ ตอนนั้นหน่วยชิงหลงออกปฏิบัติการกันทั้งหน่วย เผชิญภัยธรรมชาติใหญ่สองตัว ตีหนีไปหนึ่งตัว ฆ่าตายหนึ่งตัว คำนวณดูแล้ว...
"ผมว่าเสี่ยวหัวหน้ากองอูซู่ฆ่า[ผู้ควบคุมความรู้สึก]ได้จริง ๆ นะ"
[ผู้ควบคุมความรู้สึก]โผล่มาก็จุดสูงสุดแล้วหรอ? รุ่งโรจน์ก่อนตาย?
เย่ปู้หวี่ลูบคาง นอนนิ่ง ๆ อยู่ใต้ดิน ดูศึกใหญ่ครั้งนี้อย่างใกล้ชิด
เหลือบไปเห็นโหลวกวานซานหยิบเครื่องสื่อสารออกมาวางไว้ที่หน้าอก เหมือนกอดแผ่นป้ายวิญญาณ จ้องมองไปข้างหน้าอย่างจริงจัง
ท่าแปลก ๆ อะไรแบบนี้
"เอ่อ... ถ้าสิ่งที่นายถือไม่ใช่เครื่องสื่อสาร แต่เป็นแผ่นป้ายวิญญาณ ฉันจะคิดว่านายกำลังไว้อาลัยให้[ผู้ควบคุมความรู้สึก]อยู่"