เฟิงเจี้ยนอวี่กลัว ความรู้สึกที่วิญญาณถูกฉีกเป็นชิ้นๆ เขาไม่อยากประสบมันเป็นครั้งที่สอง
แม้ในตอนที่กลายเป็นผู้ศรัทธา เขาจะรู้ดีว่าวิญญาณของตัวเองไปสู่แม่น้ำลืมเลือนไม่ได้ แต่เขาไม่เคยคิดเลยว่าความตายที่หลุดพ้นจากโลกปัจจุบันจะน่ากลัวถึงเพียงนี้
ความทรงจำในอดีตผุดขึ้นในสมอง เสียงหนึ่งที่เขาทิ้งไปนานแล้วดังขึ้นข้างหู เป็นเสียงของหัวหน้าทีมคนเก่าของเขา
“เจี้ยนอวี่ นายจะต้องเสียใจ”
สายตาเวทนาที่เกือบจะเสียดาย ข้ามผ่านกาลเวลา มายิงเข้าจุดอ่อนในอีกหลายปีต่อมา
ความตายไม่ใช่จุดจบสำหรับคนในโลกปัจจุบัน วิญญาณที่กลับสู่แม่น้ำลืมเลือน จะกลายเป็นเชื้อเพลิงของดวงอาทิตย์ กลายเป็นแสงที่สาดส่อง กลับมาส่องสว่างโลกปัจจุบันอีกครั้ง
วิญญาณของพวกเขาจะคงอยู่ตลอดไปในแสงเจิดจ้า ความคิดจะคงอยู่ชั่วนิรันดร์ในสายธารแห่งการสืบทอด
แต่ผู้ที่ทรยศต่อโลกปัจจุบัน หากตายลง จะถูกหายนะนับหมื่นฉีกกินในห้วงเหวลึกอันมืดมน ถูกสังเวยให้แก่สิ่งที่อยู่สูงกว่า
ในที่สุดก็จะกลายเป็นหุ่นเชิดที่ไม่เคยได้ความสงบสุข ในความทุกข์ทรมานอันไม่มีที่สิ้นสุด ไม่มีความหวังอีกต่อไป ไม่มีจุดจบอีกต่อไป
สิ่งที่รอพวกเขาอยู่ไม่ใช่คืนอันเงียบสงบของการหลับใหล หากคือการดิ้นรนที่ไม่มีวันสิ้นสุด ความเจ็บปวดที่เวียนวนซ้ำซาก
เฟิงเจี้ยนอวี่หมอบลงร้องไห้ เสียใจที่เลือกมีชีวิตอยู่เพียงชั่วครู่ แต่กลับต้องแลกมาด้วยวิญญาณที่ไม่ได้พักผ่อน คิดว่าตัวเองฉลาด แต่ที่จริงโง่ที่สุด