ชายลิ้นยาวไม่ทันเข้าใจความสามารถของลูกกระสุนของเย่ปู้หวี่ และไม่อยากตายที่นี่ จึงฉีกร่างกายของตัวเองทันที แขนขาที่บิดเบี้ยวก็เลื้อยไปอย่างรวดเร็วและเฉียบคมราวกับงู
หลบดาบยาวเล่มนั้น และกระบี่น้ำที่เย็นเฉียบถึงกระดูก แต่ก็หลบลูกธนูที่หนาแน่นและวงล้อแสงที่หมุนวนมาไม่ได้
ร่างที่บิดเบี้ยวถูกศรลมแทงเป็นรูโหว่ทีละรู วงล้อแสงที่ทำให้พลังของตัวเองอ่อนแอลงตัดส่วนหนึ่งของร่างกายออก สิ่งที่ทรมานที่สุดคือ สิ่งที่ทำให้พลังตัวเองอ่อนแอลงนั้นคืออะไรกันแน่?
ชายลิ้นยาวกัดฟัน คนพวกนี้จะจัดการยากกว่าที่คิด รีบถอยก่อน!
ซูอูเว่ยเลิกคิ้ว:"เกมเริ่มแล้ว ยังจะออกกลางคันได้อีกเหรอ?"
ตัวตลกพยักหน้า:"แน่นอน ที่นี่มีอิสระ"
"อย่างนั้นพวกเราจะลงมือ มีอิสระไหม?"
ตัวตลกดูเหมือนไม่คิดว่าเขาจะถามแบบนี้:"ดูเหมือนพวกคุณจะไม่เคยได้ยินเรื่องปราสาทแห่งหายนะ เพื่อนของคุณลงมือไปแล้ว ก็แปลว่าได้ผูกเวรกับชายลิ้นยาวคนนั้น ต่อจากนี้ในทุกพื้นที่ พวกคุณจะฆ่ากันเองได้ทุกเมื่อ"
ได้ยินประโยคนี้ โข่วอิ้งก็หายไปแล้ว เหลือเพียงเงาตกค้างอยู่ที่เดิม
เงาใต้ร่างของชายลิ้นยาวพลันพุ่งขึ้นมา หอกเงาอันแหลมคมแทงทะลุร่างกายทุกจุด มองไม่เห็นความใหญ่โตของร่างนั้น ยังคิดว่างูตัวหนึ่งเอาร่างตัวเองไปแขวนไว้บนหนามแหลม เตรียมตากตัวเองให้เป็นงูแห้ง