ในเวลานี้ หว่านหลานเอ่ยข้อเสนอขึ้นว่า "ฉันขอพาคนระดับเจ็ดไปสามคนได้ไหม?"
ถึงแม้จะเป็นการวางแผนของราชาสายลมสายฟ้า แต่คนระดับเจ็ดสามคนก็ยังสามารถรับมือได้ตามสถานการณ์ เธอจับตามองใบหน้าของราชาสายลมสายฟ้า ไม่อยากพลาดแม้แต่สีหน้าเล็กน้อย
แต่ราชาสายลมสายฟ้ากลับตอบตกลงอย่างรวดเร็ว
"ได้สิ"
แม้แต่ความรีบร้อนและตื่นเต้นก็ยังปรากฏออกมา
"คนระดับเจ็ดสามคนพอไหม ไม่งั้นพาไปเพิ่มอีกสักสองสามคน?"
หว่านหลานมุมปากกระตุก เธอแน่ใจแล้ว ไอ้ตัวนี้มันโดนทำให้โกรธจนสติแตกจริง ๆ
"ได้ งั้นฉันไปเรียกคน"
หว่านหลานส่งข้อความผ่านเครื่องสื่อสาร ปิดแฟ้มข้อมูลแล้ววางกลับที่เดิม จ้องมองราชาสายลมสายฟ้าด้วยสายตาประหลาด
"นอกจากนี้ ที่นายมาหาโลกปัจจุบันเพื่อร่วมมือ มีเหตุผลอื่นอีกไหม? โกรธจนสติแตกจริง ๆ หรอ?"
ราชาสายลมสายฟ้าประคองคาง มองออกไปนอกหน้าต่างสู่ความเขียวขจีด้านนอก
"เหอะ ขยะกับศัตรู นายว่าแบบไหนดีกว่ากัน?"
หว่านหลานมุมปากกระตุกอีกครั้ง "ฉันว่าก็ไม่ต่างกันหรอก เป็นเป้าที่ต้องกำจัดให้หมดเหมือนกัน"
ราชาสายลมสายฟ้าแขนพลัดหลุดจากคาง มองหว่านหลานอย่างเอือมระอา
"นายนี่ไม่ยอมรับฟังใครเลยจริง ๆ"
"นายก็รู้จักฉันตั้งแต่วันแรกแล้ว เพิ่งจะรู้ตัวตอนนี้หรอ?" หว่านหลานวางเอกสารกลับที่เดิม หยิบลูกอมจากกระเป๋าแล้วโยนเข้าปาก
ในสมองกำลังคิดว่าควรจะบอกคนอื่น ๆ ไหม
ราชาสายลมสายฟ้าหลุบตาลง คิดอยู่ครู่หนึ่งก็ตัดสินใจจะสารภาพ เพราะพูดมาถึงขนาดนี้แล้ว ไม่มีอะไรต้องปิดบังอีก