“รักษาให้เต็มที่กับตบให้เต็มที่มันก็ไม่ต่างกันสักหน่อยใช่ไหม
[แห้งเหือด]หัวเราะเยาะ
“เอาะ มือใหม่ ฉันเห็นว่าเจ้าสนใจอาณาเขตกลางคืนของเจ้านักหนา เพราะงั้นเป็นการขอโทษ เล่าให้ฟังเรื่องที่นี่ก็ได้
[แห้งเหือด]ชี้ไปที่เบื้องบน
“ที่นี่คือพื้นที่ที่วิหารกอบกู้โลกสร้างขึ้น ไว้ใช้ผนึกหายนะโดยเฉพาะ มีผู้พิทักษ์สูงสุดคนนั้นคอยเฝ้าดูอยู่
หายนะที่นี่บ้างก็ถูกจับมาขัง บ้างก็ไม่อยากอยู่ข้างนอกจึงเดินเข้ามาเอง และบ้างก็ถูกวิหารกอบกู้โลกส่งตัวมาเพื่อคุ้มครอง
เรื่องนี้เป็นความลับส่วนตัวของหายนะแต่ละตน ฉันเองก็ไม่รู้ว่าใครเป็นแบบไหน ถ้าสนใจเจ้าลองถามพวกมันดูก็ได้ ยังไงฉันก็เบื่อจะแทบตายอยู่แล้ว”
เย่ปู้หวี่นั่งอยู่ท่ามกลางกองหายนะ ในใจถอนหายใจไม่หยุด
รู้สึกเหมือนแม่น้ำลืมเลือนกะพริบวาบอยู่ตรงหน้า
แต่ตกอยู่ในสถานการณ์แบบนี้ ก็คิดวิธีอื่นไม่ออกจริง ๆ พวกนี้ดูท่าจะไม่มีแผนจะลงมือกับเธอ งั้นก็ถามได้ คุยได้ใช่ไหม
“แล้วพวกคุณที่มาอยู่ที่นี่เร็วที่สุด อยู่มานานแค่ไหนแล้ว?”
[หนอนประวัติศาสตร์]คำนวณอย่างละเอียด น่าเสียดายที่คำนวณอะไรไม่ออก
“ไม่รู้ ตอนฉันมาก็มีหายนะอยู่พอสมควรแล้ว”
[บ้าคลั่ง]เอาตัวเองเป็นเป้าชี้ทันควัน “ตัวที่มาเร็วที่สุดคือฉันนะ ฉันเคยเห็นตอนพวกมันยังหนุ่มสาวด้วยซ้ำเลย”
เจ้าหล่อนเดินมานั่งลงข้าง ๆ [หนอนประวัติศาสตร์]อย่างไม่รู้จักอาย แล้วเอามือลูบหัวอีกฝ่ายอย่างแรง จนเด็กสาวหน้าบึ้งเครียด