ปึง!
ไม้เท้าที่ดูเปราะบางถูกเสียบเข้ากลางศีรษะของ[แห้งเหือด]อย่างตรงเป้า ภาพเลือดลมที่เลวร้ายนั้นทำให้ใจของเย่ปู้หวี่สั่นคลั่ง
ไอ้เรา... ถ้ามันตกลงบนหัวฉันล่ะก็ ฉันต้องจุกจนหมดลมหายใจแน่
[แห้งเหือด]ยืดมือขึ้น แขนผอมแห้งนั้นคว้าเข้าที่ไม้เท้าที่ปักอยู่กลางหัว เลือดไหลลงสู่พื้นดินราวกับน้ำตก
เขากลับยิ้มแฉ่งมองเย่ปู้หวี่เพียงแวบเดียว เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายมีสีหน้าบิดเบี้ยว ไม่ใช่สีหน้าเพลิดเพลิน ก็อดอึ้งไปหนึ่งวินาที
"ที่โดนเสียบคือหัวฉัน แล้วทำไมเจ้าทำหน้าเจ็บปวดจะตายอยู่แบบนั้น?"
แปลกจริง ๆ หายนะแบบนี้มันมีความเห็นอกเห็นใจด้วยเหรอ?
[แห้งเหือด]ดึงไม้เท้าออก ไม่มีการขับไล่สาระของอีกฝ่ายที่ซึมซาบเข้าสู่ร่างกายแต่อย่างใด ก้นลงนั่งแช่งดักกับพื้น ลูบเลือดจนเต็มมือ
แล้วก็เอ่ยขึ้นท่ามกลางเลือดเลอะเทอะ
"การกำเนิดของฉัน... เดี๋ยวให้คิดดูก่อน ช่วงปลายยุคจุดสูงสุด ก่อนยุคมหาเสื่อม ตอนนั้นมีหายนะที่ชื่อ[บาปกรรม]ผงาดขึ้นมา ทำลายผลงานวิเศษของอารยธรรมที่รุ่งเรืองที่สุดในชั่วพริบตา
ศาสถานแห่งการค้าที่เชื่อมต่อดินแดนดาวทั้งหลายพังทลายลง ระบบทั้งระบบย่อยสลายราวใบไม้ร่วง การทำลายล้างครั้งนั้นแผ่ไปกว้างขวางมาก
ระบบการค้าที่เคยรุ่งเรืองล่มสลาย แถมยังถูกพลังลึกลับบดขยี้ในคืนเดียว ผู้ที่รู้ข้อมูลมากกว่าต่างขวัญผวาสยดสยอง ส่วนผู้ที่ไม่รู้รายละเอียดกลับยังเชื่อว่าระบบการค้าสร้างขึ้นใหม่ได้