เมื่อเห็นฝูงหายนะที่แต่ก่อนดูเป็นผู้ชมบุกพรวดพราดมา หยาปู้หวี่ก็หยุดมือ
"โอ๊ะ โดนเปิดโปงแล้ว"
คนส่วนใหญ่ในไท่ชูโลว์ยังไม่ทันเข้าใจสถานการณ์ ยังคงเฝ้าระวังอยู่ จู่ ๆ ก็เห็นฝูงหายนะที่เพิ่งล่าถอยออกไปไกลพุ่งกลับมารวมกันอีกครั้ง แต่เป้าหมายคราวนี้ไม่ใช่พวกเขา
แปลกจริง ๆ
และที่แปลกยิ่งกว่าคือ เกือบจะในชั่วพริบตา ลมเยือกเย็นที่หนาวเหน็บก็หยุดลง สัตว์ร้ายกินคนก็หายไป แม้แต่รังสีเจิดจรัสดุจดาวฤกษ์ก็มอดดับลงด้วยเสียงกรอบแครกเดียว
แม้กระทั่งยักษ์ตัวสูงใหญ่นั้น และคลื่นสีดำที่แผ่ขยายไร้ขอบเขตก็สลายหายไปอย่างรวดเร็ว เหมือนมีใครกดสวิตช์ปิด
จากนั้น เรือพิทักษ์ที่เมื่อครู่วิ่งสุ่มไปมาทั่ว ณ ตอนนี้กลับเป็นประดุจประทัดที่ตื่นจากนิทรา พุ่งเข้าใส่ฝูงหายนะอย่างดุเดือด และเริ่มระเบิดตัวเองอย่างคลั่งไคล้
เห็นเรือพิทักษ์พุ่งเข้ามาตรงหน้า หายนะบางตัวอ้าวเฮงมือเตรียมลงมือสู้กันเต็มที่ แต่กลับโดนการระเบิดฉับพลันทำให้เสียทีเสียทาง
ฝูงหายนะที่มาดุจพายุถูกระเบิดจนกระเด็นขึ้นฟ้าอย่างห้ามไม่ได้
"เสี่ยซี่! พวกเจ้าตั้งใจจริงที่จะเป็นพันธมิตรกับไท่ชูโลว์งั้นรึ!"
เสียงตะโกนเพิ่งดับลง อีกเสียงที่กึกก้องยิ่งกว่าก็ดังก้องขึ้นจนถึงเบื้องบน
"หอไท่ชู ขัดขวางฝูงหายนะเหล่านี้! ข้างในแม่เรือรบคือคนของพวกเรา!"
ชั่วขณะนั้น คนส่วนใหญ่ของไท่ชูโลว์สมองสั่นคลอน ส่วนกลุ่มของลี่ชูที่เพิ่งเข้ามาใหม่ก็อึ้งงงงวยไปตาม ๆ กัน
นี่คือโลกภายนอกงั้นรึ ทำไมถึงซับซ้อนมึนงงขนาดนี้?