ในชั่วพริบตานั้น คนของโลกปัจจุบันนับไม่ถ้วนต่างเห็นบรรพบุรุษผู้ให้กำเนิดสายเลือดของตนเอง
หัวใจวายจนอ้าปากไม่ออก
แต่โข่วอิ้งยังคงปล่อยมือต่อไป จวบจนกระทั่งเห็นข้อความที่เว่ยฉางหมิงส่งมา
หยุดพูดได้แล้ว ทุกถ้อยคำที่พวกนายพูด คนทั้งโลกปัจจุบันได้ยินหมด
โข่วอิ้งจมอยู่ในความเงียบ แล้วค่อยเงยหน้าขึ้น
"ถ้าบอกพวกเขาว่าการลงมือเป็นสายลับของพวกเราถูกเปิดโปงทั้งโลกแล้ว หัวหน้าพวกนี้จะฆ่าฉันตายไหมนะ"
หว่านหลานยิ้มปากกระตุก: "คิดไกลไปน่า ฉันตอนนี้ก็อยากฆ่านายตายแล้ว"
โข่วอิ้งกลืนน้ำลายเหงื่อลงคอ แล้วลุกขึ้นยืน
"งั้นฉันไปช่วยมือดีกว่า!"
เงามืดสนิทดำแปรเป็นเงาร่างเบลอนับพันนับหมื่น ทะลักออกจากเรือธงหลักและเรือคุ้มกัน รวมร่างเป็นกองทัพทีละหน่วย พุ่งทะยานเข้าสู่แนวหน้า
คนเดียวปลอมเป็นทั้งกองทัพ ก็ถือว่าโข่วอิ้งได้เสพสุขยามที่คุมทหารพันนับหมื่นอย่างเต็มอิ่ม
แต่ในสายตาของเหล่าผู้คนจากทาชูโลว์ นี่ช่างเป็นแตรสัญญาณการโจมตีขั้นสุดท้ายของเซี่ยซีเสียจริง ๆ จึงทำให้เรือรบที่พุ่งออกไปเริ่มสะสมพลัง ขับเคลื่อนด้วยพลังงานและปลดปล่อยออกมา
ปืนใหญ่ดุร้ายระเบิดออก พุ่งเข้าใส่คลื่นสีดำ
"การโจมตีพิกัดที่ 34 สำเร็จ เป้าหมายที่เหลือกำลังรวมกลุ่มใหม่ ขอให้จุดต่อที่ 33 ยิงสนับสนุน..."
คำสั่งถูกสั่งลงไปอย่างเป็นระเบียบ อู๋ตานเหลือบมองทัพหาประมาณมิได้นั้น ขณะที่คำอธิบายที่ฟังดูรู้สึกผิดจนใจคอไม่ดีของเย่ปู้หวี่ดังขึ้นข้างหู
"ผู้อาวุโสอู๋ ไม่ต้องสนใจครับ นั่นคือความสามารถของเพื่อนร่วมทีมผม ทั้งหมดเป็นแค่ภาพเงา ดูเยอะไปเอง แต่จริง ๆ ไม่มีอำนาจทำลายอะไรเลย ให้หอไท่ชูประหยัด ๆ ยิงน้อย ๆ หน่อย เสียเปล่า"