จนถึงวันนี้ มันกลายเป็นภัยธรรมชาติระดับสิบสามแล้ว ก็ยังไม่สามารถเหยียบย่างเข้าไปในพื้นที่นั้นได้
แต่ตอนนี้ เศษความทรงจำที่แล่นผ่านในหัวกลับแสดงให้เห็นว่า สิ่งที่รวมตัวกันในสนุกแลนด์ไม่ได้สลายไป คนเหล่านั้นไม่ได้ยอมรับข้อเสนอของมัน และยังเปิดฉากโต้กลับอย่างบ้าคลั่ง
“มันไม่ถูกต้อง!”
ถัดมา บาดแผลขนาดใหญ่ทะลุผ่านร่าง
ให้ตายเถอะ จะทำแบบนี้ต่อไปไม่ได้แล้ว
มันทะลุผ่านดาวหลายดวงในชั่วพริบตา มุ่งหน้าไปยังปราสาทหายนะโบราณด้วยความเร็วสูง เลือดที่หยดลงมาราวกับยาพิษ สิ่งใดที่มันผ่านไปต่างก็ถูกกัดกร่อน
เจ้าปลาวาฬน้อยที่ไม่สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของใครหลายคน ครุ่นคิดอยู่ไม่กี่วินาที แล้วมองไปที่หว่านหลานด้วยความไม่เชื่อสายตา
“พวกเขาไม่ได้จะได้ความลับแห่งการเป็นเทพเจ้าจริง ๆ ใช่มั้ย”
หว่านหลานเม้มปาก: “ฉันจะรู้ได้ยังไง กลิ่นอายอันตรายกำลังใกล้เข้ามา ที่นี่อยู่ไม่ได้นานแล้ว เรารีบพาพวกเขาออกไปกันเถอะ”
“ฉันก็อยากทำแบบนั้น แต่ปัญหาคือคนหกคนนั้นหายไปต่อหน้าต่อตา ตอนนี้ติดต่อไม่ได้เลย!”
เจ้าปลาวาฬน้อยกุมหัว ครางออกมาอย่างเจ็บปวด
“ให้ตายเถอะ ทำไมมันเป็นแบบนี้!”
หว่านหลานป่องแก้ม ดึงเจ้าปลาวาฬน้อยมาที่หน้าปราสาท มองดูสถานที่ว่างเปล่า โกรธจนกระทืบเท้า
“ยามก็หายไปด้วย พอจะหาคนเมื่อไหร่ หาใครก็ไม่เจอ!”
เจ้าปลาวาฬน้อยมองฟ้าอย่างหมดคำพูด ร่างกายประหลาดของเย่ปู้หวี่มีพลังมากเกินไปจริง ๆ พวกเราคนหนึ่งระดับสิบสอง อีกคนระดับสิบสาม ยังดูไม่อยู่เลย