ซูอูเว่ยจ้องไปที่เชียนถูและพวกที่ยืนดูอยู่ที่มุมห้อง
“พวกนายจะยอมแพ้ด้วยงั้นเหรอ?”
เชียนถูขยี้ตา “ยอมแพ้งั้นเหรอ? แค่ทำตามประวัติศาสตร์ พวกนายน่าจะรู้สึกได้แล้ว นี่คืออดีต
ถึงตอนนี้พวกนายจะเลือกต่อสู้ มันก็เปลี่ยนการตัดสินใจของพวกนี้ไม่ได้ และไม่สามารถหลีกเลี่ยงโศกนาฏกรรมของพวกเขาได้”
“ใครจะไปสนใจเรื่องพวกนั้น” ซูอูเว่ยกางมือออก ทำท่าเกียจคร้านไม่แยแส พร้อมส่งเสียงเย็นชาในลำคอ
“เราไม่อยากกลายเป็นหายนะ ถ้าสู้ได้ ก็ไม่มีใครยอมแพ้”
ยิ่งกว่านั้น ถ้านี่คือพลังของเทพจริง ๆ อดีตแบบนี้จะเปลี่ยนไม่ได้จริง ๆ งั้นหรือ?
พวกเขาเคยย้อนอดีตมาหลายครั้ง แต่ก็ทำตามธรรมชาติของมันตลอด ครั้งนี้ลองดูสักตั้ง ถ้านี่คืออดีตที่แท้จริง ก็ต้องลองดูว่าเรื่องที่เกิดขึ้นแล้วจะเปลี่ยนได้หรือไม่
เสียงทุ้มของอินลี่ดังออกมาจากหลังหน้ากาก
“เราสนใจแค่คริสตัลเม็ดนั้นนั้น ไม่สนใจจะสู้กับหายนะ”
เมื่อเจอของใกล้จะได้มาแล้ว ไปเสียเวลากับเรื่องอื่นมันโง่ชะมัด
“อัศวินรถม้า! พวกนายบ้าไปแล้วเหรอ ไปสู้กับปีศาจแบบนั้น...”
“หุบปาก!”
เย่ปู้หวี่หันหน้าไปทางด้านข้างอย่างรุนแรง สายตาที่ทอดลงไปต่ำ มุมปากที่ตึงแน่น ล้วนแสดงถึงแรงกดดันที่ไม่อาจมองข้ามได้
“ใครอยากกลายเป็นหายนะก็มัดแล้วโยนออกไป อยากตายก็ไปตายให้พ้นสายตาเรา!”
หล่อนไม่สนใจจะช่วยคนที่หาที่ตายเอง และยิ่งไม่สามารถมองดูพวกเขาตัดสินใจกลายเป็นหายนะได้ ถ้าพวกเขากลายเป็นหายนะจริงจะทำยังไง