โข่วอิ้งเปิดเว็บมืด: "ให้ฉันส่งข้อมูลครึ่งจริงครึ่งเท็จไปก่อนละกัน"
"นายส่ง? พวกเขาจะเชื่อเหรอ?" หว่านหลานยังคงสงสัย
สาวกแห่งความว่างเปล่าพวกนั้นคงไม่รู้หรอกว่าจักรพรรดิแห่งเว็บมืดก็คือโข่วอิ้งเอง ถ้าเขาออกมาโพสต์เองแบบนั้น ก็เท่ากับบอกพวกนั้นตรงๆ ว่านี่มันกับดักชัดๆ
โข่วอิ้งเขย่าเครื่องสื่อสาร: "แน่นอนว่าฉันไม่โพสต์เอง ฉันมีบัญชีสำรองของหายนะอยู่เยอะ แปลงเป็นพวกมันส่งข้อมูลนิดหน่อย แล้วใช้ปากของหายนะส่งต่อข้อมูลนี้ออกไป"
บัญชีสำรองของหายนะ?
"อืม... มีปัญหานึง" ซูอูเว่ยชี้จุดบกพร่องที่อันตรายที่สุด
"[ผู้ไร้ที่หวนคืน] ดูเหมือนจะฆ่าพวกหายนะจนกลัวกันไปหมดแล้ว นายแน่ใจเหรอว่าพวกมันยังมีเวลามาเล่นเน็ตคุยกันอยู่"
"เอ่อ..."
ทั้งห้าคนเงียบสนิท
นี่มันเป็นคำถามที่ดีจริงๆ ดังนั้นบางที... พวกสาวกแห่งความว่างเปล่าอาจจะไม่มีเวลาดูข้อมูลในเว็บมืดเลยด้วยซ้ำ พวกมันอาจจะซ่อนตัวกันอยู่ทั่วไปหมดแล้ว
แล้วเราจะส่งข่าวออกไปยังไงล่ะ?
ทั้งหกคนต่างพากันครุ่นคิด ลูบคางพยายามหาทางออก
อยากจะล่อพวกสาวกแห่งความว่างเปล่าออกมา ก็ต้องมีเหยื่อล่อที่เพียงพอ แต่ตอนนี้หายนะแต่ละตัวก็ต่างหวาดกลัวตัวเอง หายนะขนาดเล็กก็ยิ่งซ่อนตัวกันมิดชิด ถูก [ผู้ไร้ที่หวนคืน] ฆ่าจนขวัญแตก กลายเป็นหนูในโพรงดินไปหมดแล้ว
จะไปหาหายนะที่ไหนมาเป็นเหยื่อล่อดีล่ะ...
หาเหรอ? เย่ปู้หวี่หันมองอย่างครุ่นคิด ไปทางโข่วอิ้งและซูอูเว่ย ในหัวมีแผนที่น่าสนใจผุดขึ้นมา