แล้วประเด็นก็มาถึง — เราจะติดต่อกับโลกที่อยู่นอกเอกภพได้อย่างไร
เย่ปู้หวี่หันไปมองเจ้าตัวดี: "นายมีแนวทางไหม"
ผู้นำรุ่นใหญ่: ...
ตอนแรกมันไปเหลียวมองเจ้าตัวนี่ทำไมกันเนี่ย
ช чистๆ หางานเข้าตัว
ผู้นำรุ่นใหญ่เบื่อ ๆ ตอบมาแค่สองคำ
"เวลา"
ทุกคนหันไปมองมู่ปิงเกอผู้เป็นเจ้าของแก่นแท้แห่งเวลาพร้อมกันโดยไม่ได้ตกลงกัน
มู่ปิงเกอขมวด brow เล็กน้อย: "พลังเวลาเชื่อมไปถึงโลกภายนอกได้เหรอ"
ผู้นำรุ่นใหญ่อ่อนล้าใจ: "เอกภพนอกเอกภพมีพลังกาลอวกาศเข้มข้นมหาศาล พวกเจ้าลองได้ แต่ผลที่ตามมาจะเป็นอย่างไร ไม่มีใครรู้"
"โอ้ ฟังดูน่าสนใจนะ เอกภพนอกเอกภพ" เย่ปู้หวี่เริ่มคาดหวังแล้ว "ไม่แน่พวกเขาอาจตามข้อมูลชุดนี้มาสำรวจ ซะจริง ๆ เป็นการเดิมพันครั้งใหญ่เชียว"
เจ้าปลาวาฬน้อยขยับตัว ยื่นครีบตบเบา ๆ ที่ปลายนิ้วของเย่ปู้หวี่ ดวงตากลมโตสองข้าจ้องเธอไม่วางตา
"เรื่องนี้อันตรายนะ พวกเธอเตรียมตัวจริง ๆ แล้วเหรอ"
ปลายนิ้วของเย่ปู้หวี่งอเล็กน้อย ราวกับถูกความคิดอันปรากฏขึ้นลอย ๆ กระตุกให้ทั้งคนเผลอเผลอไป ชั่วพริบตานั้นดูเหมือนใจลอย ก่อนที่เธอจะรีบกลับมารวบรวมสติ มุมปากโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มอ่อนโยนโดยไม่รู้ตัว แล้วยื่นมือขึ้นลูบเบา ๆ ที่หัวของเจ้าปลาวาฬน้อย
"จริง ๆ ไม่เป็นไรหรอก ฉันเดิมพันความหวังไว้กับพวกนายแล้ว ถ้าครั้งนี้ร่างเทพแตกแล้วซ่อมไม่ได้ แปลว่าด้วยแรงของพวกเราเองไม่มีทางตื่นขึ้นมาได้
แต่ขอให้แก่นแท้ยังอยู่ พวกเราก็ยังอยู่ ดังนั้นพอพวกนายตื่นขึ้นมา ก็ต้องรบกวนให้พวกนายมาช่วยพวกเราแล้วล่ะ