ซูอูเว่ยหุบตาลง ใช้เสียงอ่อนโยนพร้อมกับคำวิงวอนชัดเจนว่า "ไม่ ผมไม่ค่อยไหว หัวหน้าทีมช่วยขึ้นแทนผมเถอะ"
แม้เขาจะเอาตัวรอดได้จริง ๆ แต่มันก็ไม่ค่อยสุภาพเท่าไหร่
เย่ปู้หวี่คิดตาม ก็จริง ถ้าซูอูเว่ยสอนผิดไป อวี้ฉินคงซวยแน่ ๆ แถมเมื่อกี้เธอยังไม่ได้สนุกเต็มที่เลย มีไอเดียใหม่ ๆ อยากลองอีกต่างหาก
"งั้นฉันไปแทนเธอเอง จะว่าไงล่ะ ฉันเป็นหัวหน้าทีมนี่นา"
เย่ปู้หวี่ยิ้มพลางเอามือท้าวเอว ซูอูเว่ยก็ปรบมือส่งเสริม
"งั้นรอดูหัวหน้าทีมโชว์พลังวิเศษละกัน"
ดังนั้น อวี้ฉินที่ขึ้นเวทีไปก็เห็นแมวสาวจอมดี๊ด๊ากระโจนเข้ามา เธอเผยอยิ้มออกมาได้อย่างฝืดเคือง ทั้งขำทั้งรำคาญ
"ถ้าฉันทำผิดอะไร ขอกองรักษาความมั่นคงสังคมจัดการฉันเถอะ อย่าให้ฉันต้องมารับฝ่ามือที่หลบไม่พ้นแบบนี้เลย"
เย่ปู้หวี่ที่ขึ้นเวทีโบกมือทันที "ไม่ ๆ ๆ ฉันไม่ใช้ท่าเด็ดนั่นหรอก ฉันมีไอเดียใหม่ ๆ อยากลอง"
อวี้ฉินได้ยินแล้วอยากตาย ยอมจำนนเตรียมท่าป้องกัน
"มาเลย ฉันพร้อมแล้ว"
เย่ปู้หวี่ยกมือขวา ดอกไม้ปีศาจในผมพลิ้วไหว เส้นสีแดงเส้นหนึ่งเลื้อยขึ้นมาตามแขนมาสิ้นสุดที่ปลายนิ้ว ปืนสั้นแห่งแดนเดียวก่อตัวขึ้น
"วางใจได้ การโจมตีครั้งนี้ไม่ต้องจ่ายราคาที่ต้องจ่ายโดยบังคับ แถมยังช่วยรักษาเธอ ช่วยให้เธอเข้าใจเร็วขึ้นด้วย"
อวี้ฉินไม่อยากเชื่อเท่าไหร่
"เชื่อฉันครั้งหนึ่ง ไม่ขาดทุน"
กระสุนนัดหนึ่งพุ่งออกจากปากกระบอกปืน ทะลุอากาศ ยิงตรงไปที่อวี้ฉิน