“การทำลายล้าง ง่ายกว่าการช่วยเหลือเสมอ”
เย่ปู้หวี่ย่อตัวลง โหรงฝานแทบจะเปิดปากพูดอะไรบางอย่าง แต่ก็เงียบไปเมื่อสบเข้ากับดวงตาอันจริงจังของอีกฝ่าย
แววตานั้น เศร้าสมเพชปนคลุกเคล้าด้วยความโกรธ ภายในดวงตาคู่นั้นบรรจุอะไรไว้มากมาย ทั้งประสบการณ์ที่ไร้ทางเลือกนับไม่ถ้วน และความมุ่งมั่นที่ปฏิเสธไม่ได้
ราวกับว่าหากวันนี้ไม่เดินตามหล่อนไป จะสูญเสียโอกาสบางอย่าง และตัวเองอาจจะเสียใจในภายหลัง ไม่สิ ไม่ใช่อาจ แต่คือจะเสียใจแน่นอน
อู่เหยียนเอ่ยขึ้น “แล้วท่านผู้เฒ่านัก จะรับมือกับกูซิงอย่างไร”
ความเงียบ ความเงียบอันยาวนาน
พวกเขาไม่มีความมั่นใจว่าจะปกป้องอารยธรรมหนึ่งให้พ้นจากการกลืนกินของหายนะได้ โดยเฉพาะเมื่อพวกเขาจะไม่อยู่ที่นี่นาน ย่อมให้คำสัญญาใดไม่ได้อีก
“ดูท่าว่าสถานการณ์ที่พวกท่านเห็น จะร้ายกาจยิ่งกว่าที่ฉันคาดไว้เสียอีก จงบอกมาเถิด ผลลัพธ์ที่เลวร้ายที่สุดคืออะไร”
มู่ปิงเกอเอ่ยเบา ๆ “กูซิงจะถูกทำลายลง”
ดังที่คาด อู่เหยียนก็หลับตาลง
“แล้วผลลัพธ์ที่ดีกว่านั้นล่ะ องค์กรที่พวกท่านเสนอ ตั้งใจให้พวกเราเข้าร่วมใช่ไหม การเข้าร่วมจะเปลี่ยนอะไรได้บ้าง”
มู่ปิงเกอกล่าว “ช่วยรักษาอารยธรรมของพวกท่านเอาไว้ นอกจากนี้ พวกเราให้คำสัญญามากกว่านี้ไม่ได้”
เย่ปู้หวี่ยื่นมือออกไป เคาะเบา ๆ ที่ศีรษะของโหรงฝาน
“ไม่ใช่พวกเราที่อ้อนวอนให้พวกท่านเข้าร่วม แต่เป็นพวกท่านที่ต้องตัดสินใจว่าจะต่อกรกับชะตากรรมแห่งการล่มสลายที่กำลังจะมาถึงหรือไม่ พวกท่านมีเวลาคิด ช่วงนี้พวกเราจะไปที่แห่งอื่นก่อน”