คลื่นยักษ์สีแดงที่ม้วนงอขึ้นพุ่งทับปีศาจที่เคยหยิ่งผยองในพริบตา พลิกกลืนอาคารของสังเวียนรบ พร้อมซากยานอวกาศรอบด้าน
หมุดเชื่อมถูกแหวะขึ้นทีละเม็ด เหล็กแข็งกระดอนย้อนกลับหลอมรวมเป็นน้ำเหล็กหลอมเหลวกลางทะเลเพลิง ฟาดปะทะหน้าของผู้มาเยือนไม่เล็กรูป
สุดท้ายมันปะทะกับการโจมตีที่แหวกอากาศมา แล้วละลายสูญสลายไปพร้อมกัน
เสียงระเบิดเหนือเสียงดังกัมปนาทต่ำลึก คลื่นสีขาวกวาดแผ่ออก
ในอากาศ หายนะที่ราวกับเหนือกว่าสรรพชีวิตทั้งปวงขมวดคิ้ว การโจมตี[มายาลวง]ที่คิดว่าจะชนะแบบบดขยี้กลับตันมืด
ใต้คลื่นสีขาว หายนะทั้งหมดตาค้างมองสังเวียนรบที่โผล่พ้นน้ำออกมา
หกเงายืนบนซากกำแพงที่พังทลาย คลื่นความร้อนที่คำรามเสียงหวีดหวิวจูบขอบเสื้อของพวกเธออย่างเอ็นดู หน้ากากบนใบหน้าแตกกระจาย ร่วงลงพื้นพร้อมเสียงกร๊วจ
ปลอมตัวบนร่างกายหายไปหมดจด ส่องพลังแห่งชีวิตที่ต่างจากกลิ่นอายของหายนะโดยสิ้นเชิงออกมาให้เห็น
“พวกแก……เป็นมนุษย์?!”
เย่ปู้หวี่โบกมือไล่ฝุ่นที่ม้วนต่อหน้า ชี้ไปที่หายนะกลางอากาศ
“ทีมเพื่อนทั้งหลาย นี่แหละคือบททดสอบของจริง บางทีเราอาจได้ใช้โอกาสนี้ก้าวเข้าสู่ระดับเก้า!”
โข่วอิ้งหันหน้าไปเงียบ ๆ “หัวหน้า ใจเย็นก่อน ให้พวกเราสู้จบก่อนแล้วค่อยว่ากัน”
ขึ้นระดับตอนแบบนี้ ไม่ใช่อยากเอาชีวิตพวกเขาไปทิ้งเหรอ
หายนะในสังเวียนรบรอดมรสุมมาได้ แต่ไม่ว่าจะคิดยังไงก็ไม่คิดไม่ออกว่า สิ่งที่เอาหายนะทั้งที่นี่ลงก้นหมด จะเป็นมนุษย์ได้ยังไง