โหลวกวานซานยกมือขึ้น กลางรูม่านตาปรากฏรอยประทับสีส้มน้ำตาล ร่างราวกับเสียงเรียก หินบนพื้นสั่นสะเทือนแล้วลอยขึ้น พร้อมกับทรายที่ไม่ถูกปนเปื้อนด้วย
หว่านหลานราวกับประคองสายลม ฝ่ามือขวาค่อยๆ ยกขึ้น กลางฝ่ามือปรากฏกระแสลมหมุนเบาๆ ดึงดูดทรายและหินที่ลอยขึ้นมาด้วยกัน
ฝ่ามือกดลง หินทรายที่รวมกันกองรวมกันเป็นกองหินสูงเท่าคน
วินาทีที่กองหินตกลงมา ทุกคนสัมผัสได้ถึงสายตาที่หนาแน่นราวกับหนามแทงหลัง
โข่วอิ้งหันไปมอง หายนะที่เมื่อครู่ยังทำเป็นมองไม่เห็นกลับหยุดลงอย่างน่าประหลาด ดวงตาคู่แล้วคู่เล่าจ้องมาที่พวกเขา
เงามืดแห่งความหวาดกลัวที่ยากจะเอ่ยถึงเริ่มแผ่กระจาย ราวกับลมเย็นชื้นในฤดูหนาว พัดเข้าไปในซอกกระดูก ทำให้ร่างกายหนาวเย็นไปทั้งตัว
หว่านหลานหยิบคันธนูยาวขึ้นมาอย่างเงียบเชียบ: "ดูเหมือนเราจะเจอจุดสำคัญแล้ว"
เสียงดังกรอบแกรบเล็ดลอดออกมาจากอาคารที่หายนะปลอมตัว เสียงเหนียวหนืดทำให้รู้สึกไม่สบายตัว ราวกับมีอะไรบางอย่างเบียดกันอยู่ แย่งกันคลานออกมา
กวนเสี่ยวเหมยกะพริบตาจับภาพอย่างตั้งใจ กลับเห็นก้อนโคลนจำนวนมากไหลออกมา แผ่ขยายไปยังใจกลางจัตุรัส
"นั่น... โคลนเหรอ?"
โข่วอิ้งส่งเงาออกไปสำรวจ ใบหน้าเปลี่ยนเป็นจริงจัง
"เป็นสิ่งสกปรกจากเหวลึก ชั้นล่างสุดของอาณาเขตหายนะ สิ่งมีชีวิตที่ทำได้เพียงถูกสังเวย ตอนที่[ผู้ไร้ที่หวนคืน]ถือกำเนิด สิ่งสกปรกจากเหวลึกในเขตสามสลายไปเกินครึ่ง ความเข้มข้นของหายนะลดลงไปถึงสามสิบเปอร์เซ็นต์ แต่ที่นี่ความเข้มข้นดูเหมือนจะไม่ลดลงเลย"