หวังเจี้ยนเช่อรินชาใหม่ให้ตัวเอง พร้อมกับรินให้ซูอูเว่ยหนึ่งแก้ว แล้วนั่งลงตรงข้ามเขา
"ฉันว่า นายเปิดเผยตัวว่าเป็นผู้ก่อตั้งสถาบันวิศวกรรมการก่อสร้างซะเถอะ แบบนั้นหอสังเกตการณ์วันสิ้นโลกจะกล้ากดดันนายได้ยังไง? ไม่เข้าใจจริงๆ ว่าทำไมนายยอมเปิดเผยว่าตัวเองเป็นหายนะที่ยังไม่สมบูรณ์ แต่ไม่ยอมเปิดเผยตำแหน่งผู้ก่อตั้งซะงั้น"
แม้แต่ในหน่วยงานก่อสร้างต่างๆ ก็ไม่มีใครรู้ว่า สถาบันวิศวกรรมการก่อสร้างยังมีผู้ก่อตั้งครึ่งคนที่ยังมีชีวิตอยู่
ซูอูเว่ยจิบชาเบาๆ แล้วยิ้มบางๆ ผ่านไอน้ำอุ่นๆ ที่ลอยขึ้นมา ดวงตาของเขาฉายแววเหงาที่ไม่มีใครเข้าใจ
"ก็เพราะคุณสมบัติไม่คู่ควรไงล่ะ เรียกว่าครึ่งผู้ก่อตั้งก็ยกย่องฉันเกินไปแล้ว
สถาบันวิศวกรรมการก่อสร้างเป็นหน่วยงานที่ตั้งขึ้นก่อนวันสิ้นโลก ตั้งแต่กำเนิดดวงอาทิตย์เทียม สถาบันวิศวกรรมการก่อสร้างก็มีอยู่แล้ว ส่วนมันมาได้ยังไง พวกนายรู้ไหม? ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน"
หวังเจี้ยนเช่อเม้มปากเงียบ แม้แต่คนแก่อย่างเขาที่อายุหลายร้อยปียังสืบย้อนไปไม่ถึงเวลาที่สถาบันวิศวกรรมการก่อสร้างถูกตั้งขึ้นครั้งแรก
เมื่อเผชิญกับสายตาสงสัยของหยางโหยว หวังเจี้ยนเช่อก็กระตุกมุมปาก
"ข้าจะไปรู้ได้ยังไง ตอนที่ข้ามาที่นี่ ก็มีซูอูเว่ยอยู่คนเดียว ยังคิดว่าเขาเป็นผู้ก่อตั้งซะอีก ใครจะไปรู้ว่าที่แท้เขาเป็นดวงอาทิตย์ที่ล่มสลายนั่น"
หยางโหยวตบมือ แล้วก็เข้าใจทันที: "ผมเข้าใจแล้ว พี่ซู พี่ปากบอกว่าจะออกไปดูโลก แต่จริงๆ แล้วกำลังตามสืบที่มาของสถาบันวิศวกรรมการก่อสร้างอยู่"