ในห้องเอกสารของคณะอัศวิน หว่านหลานนิ้วเลื่อนบนเครื่องสื่อสาร เลือกดูข้อมูลที่ต้องการ
ใต้ดวงตามีชื่อของหายนะหลายชื่อสะท้อนอยู่
[วาฬแห่งเสียงคร่ำครวญ],[การกัดกร่อนแห่งเหวลึก],[เสียงกัมปนาท]……
“เย่ปู้หวี่, มู่ปิงเกอ, โหลวกวานซาน, พลังเบื้องหลังของทั้งสามคนเห็นได้ชัดเจนแล้ว เหลือเพียงโข่วอิ้งกับซูอูเว่ย”
หว่านหลานเลื่อนดูหมวดหายนะ นึกย้อนไปถึงเรื่องราวในอดีต โข่วอิ้งซวยได้แปลกประหลาดมาก ถ้าไม่มีเหตุผลพิเศษจริง ๆ เธอไม่เชื่อหรอก
ตอนนั้นที่แม่น้ำลืมเลือนปฏิรูป เส้นทางที่โข่วอิ้งเสนอคือเส้นทางภัยพิบัติจากมนุษย์ เขารู้ดีว่าจะกลายเป็นภัยพิบัติจากมนุษย์ได้อย่างไร
เมื่อเทียบกับภัยธรรมชาติ พลังเบื้องหลังของโข่วอิ้งน่าจะเป็นภัยพิบัติจากมนุษย์มากกว่า
และเมื่อพูดถึงภัยพิบัติจากมนุษย์ ที่โด่งดังที่สุดในโลกปัจจุบัน คงหนีไม่พ้น[คณะความว่างเปล่า]
“จบจากศูนย์กลางสถาบันวิจัยต้าเซี่ย คุ้นเคยกับภัยพิบัติจากมนุษย์เป็นอย่างดี……”
หว่านหลานเติมเครื่องหมายคำถามไว้หลัง[คณะความว่างเปล่า] สุดท้ายมองไปที่ชื่อของซูอูเว่ย ถอนหายใจ
“มีเพียงคนหาความสนุกที่ลึกลับที่สุด จนถึงตอนนี้ยังไร้เบาะแส”
หว่านหลานพลิกอ่านข้อมูลของหายนะหลายตัวอย่างละเอียด เพื่อป้องกันไว้ก่อน เธอต้องเข้าใจหายนะเหล่านี้ให้มากพอ ครั้งหน้าหากเกิดเหตุการณ์แบบโหลวกวานซานอีก อาจจะได้ใช้
จะให้ลงไม้ลงมือกับเพื่อนร่วมทีมทุกครั้งก็ไม่ได้
เผื่อ……ครั้งหน้าไม่โชคดีขนาดนั้น ผลที่ตามมาคือสิ่งที่เธอรับไม่ได้และคาดไม่ถึง