เพียงแต่นางไม่ชอบจัดการศพ ดังนั้นจึงเตือนอีกสองสามประโยคเท่านั้น ส่วนผลลัพธ์นางไม่สนใจ
ตำแหน่งของร้านหมุนถ้วยชาที่ใช้ทำนายอยู่อย่างลับและซ่อนเร้น มีเพียงผู้ที่เข้าใจปราสาทโบราณ มีความปรารถนาในใจ และรู้ถึงหน้าที่ของถ้วยชาทำนายเท่านั้นที่จะมาที่นี่ บางครั้งก็มีคนที่บังเอิญเข้ามา แต่เพราะความโลภของตนเอง จึงมีน้อยคนที่ได้ออกไป
นางเงยหน้ามองไปทางปราสาทโบราณ
"เมื่อไหร่ฉันจะได้เข้าไปข้างในได้สักที ถ้าสถานที่แบบนี้ทำลายได้ก็คงดี"
ที่วางถ้วยชาหนึ่งตัวรองรับได้สามคน หกคนแบ่งเป็นสองกลุ่มนั่งลง
หว่านหลาน โหลวกวานซาน โข่วอิ้ง กลุ่มหนึ่ง เย่ปู้หวี่ ซูอูเว่ย มู่ปิงเกอ กลุ่มหนึ่ง
หลายคนเลียนแบบคนอื่น ๆ วางมือลงบนถ้วยชาเล็ก ๆ ที่อยู่ตรงหน้า ถ้วยชาใหญ่ที่ตกแต่งอย่างหรูหราเริ่มหมุน ภายในถ้วยชาเล็กมีไอน้ำและภาพเงาปรากฏขึ้นเป็นลวดลาย ซึมซาบเข้าสู่ปลายนิ้วของพวกเขา
ในภวังค์ เย่ปู้หวี่รู้สึกเหมือนเห็นถ้วยชาเคลื่อนไหว เทภาพทิวทัศน์หลากสีสันออกมาเป็นม้วน ๆ เนื้อหานั้นเห็นแล้วก็ลืมทันที จำได้เพียงว่าราวกับได้แอบมองเห็นความจริงของโลก
ความรู้สึกแบบที่สมองถูกสัมผัสด้วยความรู้ ราวกับได้เข้าไปในสมองของอัจฉริยะคนหนึ่งชั่วครู่ รู้ถึงโครงสร้างของโลกอย่างชัดเจน แล้วก็ถูกเตะออกมา
เหลือเพียงความรู้สึกที่ยังไม่จุใจ
"นักเดินทางที่หลงทาง เจ้าอยากรู้เรื่องอะไร?"
เย่ปู้หวี่กระพริบตา: "ถ้วยชาผู้รอบรู้ โปรดบอกฉันทีว่าจะเข้าร่วมงานเลี้ยงการแสดงได้อย่างไร กฎพื้นฐานที่สุดคืออะไร?"