เหล่าฝูงหายนะบนพื้นดินสัมผัสได้ถึงพลังที่ทำให้วิญญาณของพวกมันสั่นสะเทือน พวกมันหมอบต่ำลงและถอยหนีโดยไม่รู้ตัว ราวกับมีสัตว์ร้ายคำรามข่มขู่ยืนอยู่ตรงหน้า จ้องด้วยดวงตาที่ลุกโชนเป็นไฟ กำลังจะเผาผลาญพวกมันให้สิ้นซาก
เหรินเว่ยซิน ผู้เงียบขรึมและเคร่งขรึมมาโดยตลอด ผงกศีรษะขึ้นทันใด มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่เกินจริง
ความโกรธที่ถูกกดข่มมานานในที่สุดก็มีทางระบายออก เมื่อความรู้เรื่องเส้นทางแห่งสิ่งสร้างจากวิญญาณหลั่งไหลเข้าสู่สมอง เหรินเว่ยซินก็วาดดาบกว้างเล่มหนึ่งขึ้นในมือ
ดาบกว้างพู่แดงชี้ตรงไปยังหายนะที่กำลังหดตัว ความโกรธตื่นขึ้น ใบดาบเฉือนเข้าสู่จิตวิญญาณ ฉีกฉีกราตรีอันยาวนาน ทะลวงลำคอของจ่าฝูงหายนะ
ดาบวิญญาณที่เต็มไปด้วยความโกรธแค้นทะลุร่างออกมา ปักลงสู่พื้นดิน ระบายความโกรธที่อัดอั้นมานานออกมาอย่างบ้าคลั่ง ทำลายหายนะรอบข้างพร้อมกับวิญญาณของพวกมัน
อากาศเงียบงันลงทันใด
วินาทีถัดมา ทหารรักษาการณ์ก็พุ่งเข้าหาหายนะอย่างดุร้าย
“หายนะเอ้ย ฉัน**!”
“เมื่อก่อนฉันไม่มีพลังทำได้แค่ยิงปืน วันนี้ให้พวกแกได้เห็นดาบของฉันบ้าง!”
นี่คือการปลดปล่อยคลื่นโกรธแค้น เป็นฉากที่พวกเขาเคยวาดฝันไว้ในหัวนับพันนับหมื่นครั้ง โหยหามานาน
พลังหายนะที่กระเซ็นปลิวว่อนราวกับม่านบาง ๆ ประกอบกับสิ่งสร้างจากวิญญาณที่เปื้อนเลือด คมกริบไร้ผู้ใดเทียบ
ฝูงหายนะบนพื้นดินค่อย ๆ ถอยทัพ ท่ามกลางการสังหารที่แทบจะบ้าคลั่ง ท่ามกลางเสียงหัวเราะที่ดังไม่หยุดหย่อน อหังการและเย่อหยิ่ง พวกมันหันหลังวิ่งหนีออกจากเกาะมรณะ