"เสี่ยวเสี่ยว ฉันเป็นผู้ชายคนแรกของเธอ และหวังว่าจะเป็นคนสุดท้ายด้วย"
เขาก้มลงหาปากของเธออย่างแม่นยำในความมืด แล้วแตะเบา ๆ เหมือนการประทับตรา
หยดเหงื่อผุดขึ้นที่หน้าผากอิ่มของหลูเสี่ยวเสี่ยว ดวงตาดั่งดาวของเธอดวงตาพร่ามัว ขนตาก็เปียกชื้น เสียง "อื้ม" อ่อนโยนเล็ดลอดออกมาจากส่วนลึกของลำคอ
ตั้งแต่บ่ายวันนั้นจนถึงสองทุ่ม ทั้งคู่จึงค่อย ๆ เดินลงจากชั้นบน
หลูเสี่ยวเสี่ยวใส่เสื้อคอสูงแขนยาวกับกางเกงยีนส์ลงมา แต่งตัวมิดชิด กลัวใครจะเห็นรอยจูบเต็มตัว
ส่วนเซ่าเอินฉือที่เดินอยู่ข้าง ๆ เธอ กลับมีภาพที่แตกต่างโดยสิ้นเชิง
เขาสวมชุดอยู่บ้านสีเทาอ่อน เดินอย่างเกียจคร้าน ทั้งตัวตั้งแต่หัวจรดเท้าแผ่กลิ่นอายของความอิ่มเอม
ทั้งคู่นั่งลงที่โต๊ะอาหาร ป้าหลี่และป้าเฉินเตรียมอาหารบำรุงกำลังไว้ล่วงหน้าอย่างลงตัว ทั้งปลากะพงนึ่ง โจ๊กไก่ต้มโกฐเชียง ซากุระหอยนางรมกระเทียม เนื้อวัวผัดพริกไทยดำ ยกมาวางบนโต๊ะทั้งชุด ยังร้อน ๆ ดูเหมือนกำลังบอกเป็นนัยว่า "หนุ่มสาว เหนื่อยหน่อยนะ"
หลูเสี่ยวเสี่ยวมองอาหารบำรุงตรงหน้าชุดนี้ หน้าแดงขึ้นอีกโดยไม่รู้ตัว
เธอหยิบตะเกียบขึ้นมา กลับพบว่าตรงหน้ามืดตาลาย ปลายนิ้วถือตะเกียบสั่นเล็กน้อย
แอบบ่นในใจ: เขาไม่ใช่คนบาดเจ็บหรือไง? ทำไมตรงนั้นยังมีพลังงานเหลือเฟือขนาดนี้... เธอรู้สึกว่าจะเป็นโรคเบาหวานแล้ว
เสียงของ 037 ผุดขึ้นในหัวเธอ: [เสี่ยวเสี่ยว เธออาจจะไม่รู้ ความสามารถทางร่างกายของเซ่าเอินฉือน่ะ เต็มร้อยเลยนะ]