กว่าจะตื่นก็เกือบสิบโมงเช้า หลูเสี่ยวเสี่ยวเพิ่งจะลืมตาตื่นจากอ้อมกอดของเซ่าเอินฉือ
เธอลืมตาขึ้นมาอย่างงัวเงีย สายตาตกลงบนแผ่นอกเปลือยเปล่าของเขา ผิวขาวเย็นเฉียบเป็นประกายละเอียดภายใต้แสงยามเช้า กล้ามเนื้ออกเป็นเส้นสายกระชับแน่น สายตายิ่งไล่ลงไปก็เจอเอวที่บางเฉียบ กล้ามเนื้อแน่นๆ แปดท่อน เส้นเอวเซ็กซี่ลับหายไปใต้ขอบผ้าห่ม
สายตาของหลูเสี่ยวเสี่ยวเหมือนถูกอะไรบางอย่างดูดไว้ ขนตากระพือเบาๆ สองครั้ง
ภาพอันน่าอับอายเมื่อคืนวานพุ่งเข้ามาในหัวทันที แก้มแดงก่ำขึ้นมาทันใด
เสียงทุ้มต่ำอันขี้เกียจของชายหนุ่มดังมาจากเหนือหัว พร้อมด้วยความแหบพร่าเล็กน้อยของคนเพิ่งตื่นนอน: "ที่รัก ตื่นแล้วเหรอ"
เธอเงยหน้าขึ้น ไปชนเข้ากับดวงตาสีเข้มที่ร้อนแรงราวกับจะดูดเธอเข้าไปทั้งคน
หลูเสี่ยวเสี่ยวเพิ่งจะรู้ตัวว่าตัวเองก็เปลือยเปล่าเช่นกัน รีบกำขอบผ้าห่มขึ้นมาปิดไว้ที่หน้าอก ปลายนิ้วสั่นเทา: "เมื่อคืน... เรานอนแบบนี้ทั้งคืนเลยเหรอ?"
เซ่าเอินฉือค่อยๆ ลุกขึ้นนั่ง แสงยามเช้าสาดลงบนแผ่นหลังขาวเย็นกว้าง รอยข่วนที่เพิ่งทายาเมื่อคืน ยังมีรอยใหม่ๆ เพิ่มมาอีกหลายจุด โดยเฉพาะที่หัวไหล่ของเขา ยังมีรอยฟันจางๆ
นั่นคือตอนที่เธอเจ็บจนทนไม่ไหวเมื่อคืน เลยกัดเข้าให้หนึ่งที
สายตาของหลูเสี่ยวเสี่ยวไล้ผ่านร่องรอยเหล่านั้น สีหน้าอับอายจนแทบอยากจะมุดเข้าไปในผ้าห่ม ความเขินอายและความผิดถูกปนเปกันเป็นปมในใจ ทำให้เธอไม่กล้าสบตาเขา
แต่ชายหนุ่มกลับไม่รีบร้อนที่จะเก็บเสื้อผ้าที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้นแม้แต่น้อย กลับจ้องที่แก้มของเธอ น้ำเสียงมีนัยแฝงหยอกเย้า: "ที่รัก ดูท่าคืนนี้เธอต้องชดเชยให้ฉันอีกแล้วล่ะ รอยฟันนี่ ยังเจ็บอยู่เลย"
ว่าแล้วนิ้วเรียวยาวก็ชี้อาการที่รอยฟันบนหัวไหล่
หลูเสี่ยวเสี่ยว: "…………"
เธอไม่มีอารมณ์จะมาเล่นด้วยจริงๆ นั่นแหละ เพราะหน้าจอโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะหัวเตียงเรืองแสงอยู่ คุณนายเวินโทรมาสามสายไม่ติดตั้งแต่เก้าโมงเช้า
หลูเสี่ยวเสี่ยวไม่ต้องรับก็รู้ว่า วันนี้เป็นวันที่หลูเจียเหยี่ยนจะพาซูอินกลับบ้าน คุณนายเวินเร่งให้เธอกลับไปพบพี่สะใภ้ในอนาคตโดยเร็ว