หลูเสี่ยวเสี่ยว lips ขยับ ปลายลิ้นแตะกับซอกฟัน คำว่า "ไม่ได้" เกือบจะหลุดออกมาจากปาก
แต่พอคิดถึงกฎของภารกิจ เธอเหลือโอกาสพูดได้อีกเพียงสองครั้ง สุดท้ายก็ต้องยอมแพ้
หลูเสี่ยวเสี่ยวเขย่งปลายเท้า แขวนถุงน้ำเกลือเย็นเฉียบไว้บนตะขอที่ผนัง นิ้วมือที่ไม่ชินนักค่อยๆ แกะหัวโลหะของเข็มขัดกางเกงให้เขา
เธอไม่เงยหน้ามองเขาตลอดเวลา สายตาจับจ้องอยู่ที่มือของตัวเอง ตอนที่หัวเข็มขัดหลุดออก เธอเกือบจะหันหน้าหนีโดยสัญชาตญาณ เหลือเพียงใบหน้าด้านข้างที่แดงระเรื่อให้ชายหนุ่มได้เห็น
เซ่าเอินฉือมองหญิงสาวที่เขินอายจนทำอะไรไม่ถูก ความน้อยใจและความเศร้าที่สะสมมาทั้งวันทั้งคืนพลันจางหายไปเกือบหมด
มุมปากของเขายกขึ้นโดยไม่รู้สึกตัว น้ำเสียงเฉื่อยชาและแหบพร่า: "เราเพิ่งทำกันมาหลายครั้งขนาดนั้น ที่รักจะเขินแค่ช่วยฉันแกะเข็มขัดกางเกงอีกหรือ?"
หลูเสี่ยวเสี่ยวเงยหน้าขึ้นจ้องเขาด้วยดวงตาดั่งดาวที่ใสซื่อ แล้วอดไม่ได้ที่จะพูด: "เซ่าเอินฉือ นายจะเข้าห้องน้ำหรือเปล่า? ถ้ายังงอแงอีกฉันจะไปแล้วนะ"
...
ได้ เธอเปลืองโอกาสพูดไปอีกหนึ่งครั้ง
รูม่านตาสีดำสนิทของเซ่าเอินฉือสะท้อนเงาของเด็กสาว แววตามีรอยยิ้ม: "ยอมคุยกับฉันแล้วหรือ?"
เขาก้มลง สายตามองไปที่สายตาที่หลบเลี่ยงของเธอ มุมปากยกเป็นโค้งที่สวยงาม: "ฉันยังคิดว่าตัวเองคบกับแฟนสาวที่เป็นใบ้อยู่ซะอีก"
เขาพบว่าหลูเสี่ยวเสี่ยวช่วงนี้แปลกมาก คุยกับเขาไม่เกินสามประโยค ใครจะไปรู้ว่าเธอกลายเป็นใบ้จริงๆ พูดไม่ได้