หลูเสี่ยวเสี่ยวหาร้านอาหารที่มีคนน้อยพอจะนั่งได้สักร้านเพื่อเลี้ยงข้าวเซ่าเอินฉือ
เธอมองไปรอบตัวอย่างระแวง กลัวว่าจะมีนักเรียนจากโรงเรียนเดียวกันมาเห็นพวกเขานั่งกินข้าวด้วยกันอย่างสงบสุข แล้วแอบถ่ายรูปลงบอร์ด จนกลายเป็นเรื่องยุ่งยากขึ้นมาโดยใช่เหตุ
เซ่าเอินฉือนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ใช้แขนยันหัวไว้อย่างเกียจคร้าน เงยหน้าขึ้นมองเธอ มุมปากบางยกขึ้นเล็กน้อยพร้อมรอยยิ้มกึ่งยิ้มกึ่งเยาะ "เธอตื่นเต้นอะไรขนาดนั้น ไม่เคยนั่งกินข้าวกับหนุ่มหล่อหรือไง?"
"เธอจะจริงจังหน่อยได้ไหม?" หลูเสี่ยวเสี่ยวเงยหน้ามองใบหน้าหล่อเหลาของเซ่าเอินฉือ แล้วน้ำเสียงก็อ่อนลงอย่างน่าแปลกใจ "เธอไม่เห็นข่าวในบอร์ดหรือไง ช่วงนี้เขาลือกันเรื่องเราสองคนไปทั่ว ถ้าโดนเพื่อนนักเรียนเห็นเข้า ก็ยิ่งไม่รู้จะอธิบายยังไงให้จบ"
เขาหัวเราะเบา ๆ อย่างไม่แยแส "เธอกลัวเขานินทากันขนาดนั้น ยังกล้าชวนฉันออกมากินข้าวตามลำพังอีกเหรอ?"
หลูเสี่ยวเสี่ยวเห็นพนักงานเสิร์ฟยกอาหารขึ้นโต๊ะครบแล้ว จึงยื่นตะเกียบที่ฆ่าเชื้อแล้วให้เซ่าเอินฉือด้วยสองมือ ท่าทีเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง รอยยิ้มสดใสเจิดจ้าปรากฏที่หางตา "นี่มันเป็นการขอโทษนี่นา เรื่องเมื่อวาน ฉันขอโทษเธออย่างจริงใจ"
ชายหนุ่มรับตะเกียบมาถือไว้ด้วยท่าทีครึ่งเชื่อครึ่งไม่เชื่อ สายตากวาดจากใบหน้าของเธอไปหยุดที่ริมฝีปากสีชมพูอ่อน ดวงตาสีเข้มจ้องอยู่นานหลายวินาที ลูกกระเดือกขยับขึ้นลงสองสามครั้ง ก่อนที่เสียงทุ้มต่ำจะดังขึ้น "พระอาทิตย์ขึ้นจากทางตะวันตกเสียแล้ว คุณหลูน้อยมีวันขอโทษฉันด้วย"
เธอยังคงยิ้มไว้ แล้วยื่นมือขวาออกไปหาเขาอย่างจริงจัง ราวกับพิธีการระดับสูงสุดของนานาชาติ "จากนี้ไปเรามาจับมือคืนดีกันเถอะ"
ยังไงก็ยังมีภารกิจอีก 97 อย่างที่ต้องให้เขายอมร่วมมืออย่างว่าง่าย การเป็นศัตรูกันมีแต่จะทำให้เรื่องยากขึ้น