หลูเสี่ยวเสี่ยวลุกขึ้นจากเตียง ตรวจดูว่ากางเกงในที่ซ่อนใต้หมอนยังอยู่ครบหรือไม่ จากนั้นจึงลงจากเตียงเดินไปที่ประตูอย่างเงียบๆ เอาหูแนบฟังเสียงด้านนอก
เสียงของเซ่าเอินฉือลอดผ่านบานประตูเข้ามา ทุ้มต่ำและอ่อนโยน: "ที่รัก เปิดประตูหน่อยได้ไหม? เรื่องเมื่อกี้เรามองว่ามันไม่เคยเกิดขึ้นเถอะ"
หลูเสี่ยวเสี่ยววางปลายนิ้วบนกลอน ประหม่าอยู่สองวินาที สุดท้ายก็หมุนเปิดออก
ชายหนุ่มยืนตัวตรงอยู่หน้าประตู ดวงตาหยาดเยิ้มยาวเรียวที่ทอดต่ำลงมามองเธอ ดูเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทั้งที่คนที่ถูกถอดกางเกงเมื่อกี้คือเขา ไม่ใช่เธอ...
หลูเสี่ยวเสี่ยวแก้มแดงก่ำ กัดริมฝีปากกุหลาบ ก้มหน้างุดๆ ไม่รู้จะพูดอะไรดี
เซ่าเอินฉือยื่นแขนทั้งสองข้างโอบเอวเธอไว้ อีกมือหนึ่งที่กว้างใหญ่และนิ้วยาวลูบยอดผมของเธอ กอดเธอแน่นในอ้อมแขน เสียงที่ก้องออกมาจากอกทุ้มต่ำและไพเราะ: "อย่ากัดริมฝีปากบ่อยสิ ถ้ากัดเสีย ฉันจะจูบเธอได้ยังไง เอ่อ?"
น้ำเสียงท้ายประโยคยืดยาว อัดแน่นไปด้วยรอยยิ้มที่เอ็นดู
หลูเสี่ยวเสี่ยวทั้งตัวซบลงในอ้อมอกของเขา สูดดมกลิ่นมิ้นต์และดอกหวยจีนที่คุ้นเคย จมูกขยับ เสียงอู้อี้: "ต่อจากนี้ไปฉันจะดูแลเธอจนถึงที่สุด"
ในมุมที่เด็กสาวมองไม่เห็น มุมปากบางๆ ของเซ่าเอินฉือโค้งขึ้น ในดวงตาสีดำสนิทมีประกายเจ้าเล่ห์เล็กๆ วับวาบ น้ำเสียงจริงจัง: "งั้นตอนเธออายุ 19 วันที่นั้น พาฉันไปแต่งงานกันดีไหม? ฉันรอไม่ไหวจนเธออายุ 20"
ร่างกายของหลูเสี่ยวเสี่ยวแข็งทื่อ ในหัวมีเสียง 037 เชียร์: [เสี่ยวเสี่ยว ตอบตกลงสิ! ตอบตกลงสิ! ฉันสนับสนุน!]
เธอเงยหน้าขึ้นจากอ้อมแขนของชายหนุ่ม ดวงตาดั่งดาวจ้องมองดวงตาที่ลุ่มลึกยาวเรียวของเขา เสียงนุ่มนวล: "งั้นแต่งงานแล้วต้องมีลูกด้วยหรือเปล่า แบบนั้นจะกระทบการเรียนของฉันมากเลยนะ"