"ของใหม่ไม่ได้หรือไง?"
เซ่าเอินฉือดึงตัวเด็กสาวที่กำลังจะเดินไปไว้แน่น ขมวดคิ้วเล็กน้อย ถามอย่างไม่ค่อยเข้าใจนักว่า "เธอจะเอาไปทำอะไรหรือ?"
หลูเสี่ยวเสี่ยวหันมามองเขา แววตาดั่งดาววาววามีความสับสนวูบหนึ่ง เธอกัดริมฝีปากล่างแน่น แล้วตัดสินใจทิ้งความเขินอาย "ถ้าฉันบอกว่าอยากเก็บไว้เป็นที่ระลึก นายจะยังรักฉันอยู่ไหม?"
"...?"
ชายหนุ่มยืนแข็งทื่อ โลกทัศน์ของเขากำลังพยายามสร้างใหม่ เงียบไปนานจึงเอ่ยคำหนึ่งออกมา "เธอถูกพี่ชายเธอสอนให้แย่หรือเปล่า?"
พ่อแม่ของหลูเสี่ยวเสี่ยวมีทัศนคติที่ดี เธอไม่น่าจะมีนิสัยแบบนี้ขึ้นมาเองได้
มีเพียงพี่ชายของเธอที่อารมณ์ไม่ค่อยคงที่อย่างหลูเจียเหยี่ยน ที่อาจมีความชอบแปลกๆ ที่ไม่มีใครรู้ แล้วทำให้เธอหลงผิดไปด้วย
ใช่ คงจะเป็นแบบนั้นแน่นอน
ผู้หญิงที่เขารัก เพอร์เฟกต์ขนาดนี้ ต้องโดนคนอื่นมีอิทธิพลแน่ๆ
(หลูเจียเหยี่ยนที่ไปเรียนต่อที่อเมริกา: ?)
หลูเสี่ยวเสี่ยวเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ไม่คิดว่าเซ่าเอินฉือจะช่วยเธอหาเหตุผลแบบนี้ เธอเลยตัดสินใจโกหกต่อไปให้สุดทาง
เธอพุ่งเข้าไปกอดเขาอีกครั้ง ซบหน้าลงบนอกของเขา ไหล่สั่นเล็กน้อย ริมฝีปากเม้มแน่นแล้วพูดว่า "นายไม่รู้หรอก พี่ชายฉันแย่ที่สุดเลย ตอนเด็กๆ แม่ไม่ซักกางเกงในให้เขา เขาก็บังคับให้ฉันซักให้ ไม่ซักก็จะตีฉัน ฉันก็เลยค่อยๆ เกิดนิสัย...แบบนี้ขึ้นมาจากความกลัวนั่นล่ะ"
เสียงของเธอยิ่งพูดยิ่งฟังดูไม่มั่นใจ คำสุดท้ายแทบจะกลืนหายไปกับเนื้อผ้าเสื้อยืดของเขา ไม่ชัดเจนเลย
(หลูเจียเหยี่ยน: หลูเสี่ยวเสี่ยว นายมัน...