แสงตะวันยามเย็นค่อยๆ ถูกเมฆดำกลืนกิน ไฟเซนเซอร์รอบดาดฟ้าสว่างขึ้น แสงสีขาวอุ่นๆ ทอดลงบนร่างทั้งสี่ คน เงาของพวกเขาถูกยืดยาวออกไป
เซ่าเอินฉือยืนอยู่ตรงรอยต่อของแสงและเงา รูปร่างของเขาเหมือนภาพร่างดินสอที่ยังไม่เสร็จสมบูรณ์ ใบหน้าคมคายเด่นชัดขึ้นท่ามกลางความสว่างและความมืด
แววตาของเขาฉายแววแปลกใจเล็กน้อย สายตาสีดำสนิทหยุดอยู่บนใบหน้าของหลูเสี่ยวเสี่ยวสองวินาที เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่เสียงทุ้มต่ำจะเอ่อล้นออกมาจากลำคอช้าๆ: “กลับเถอะ มาอยู่ที่บ้านฉัน พ่อแม่เธอจะไม่สบายใจ”
รอยบุ๋มที่มุมปากของหลูเสี่ยวเสี่ยวหายไป เธอหลุบตาลง พูดกับ 037 ในใจด้วยเสียงที่อ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด: “เขาบอกไม่ให้ฉันอยู่ที่นี่ทำไงดี... ภารกิจนี้เลื่อนเป็นวันอื่นได้ไหม?”
037 พูดจาเฉียบแหลม: “งั้นวันนี้เธอกินข้าว พรุ่งนี้กับมะรืนนี้เธอไม่กินได้ไหม?”
หลูเสี่ยวเสี่ยวขยี้ตา บ่นพึมพำ: “งั้นฉันอดข้าวสองวัน ภารกิจนี้ยกเลิกได้ไหม?”
037 โผล่กายออกมา ลอยอยู่ตรงหน้าเธอ อุ้งตาหมีกำเป็นหมัด อดใจไว้ไม่ตีเธอ: “เสี่ยวเสี่ยว ทำผิดกฎภารกิจไม่ได้ เอาเวลาไปอ้อนวอนฉัน ทำไมไม่ไปอ้อนวอนเซ่าเอินฉือที่อยู่ข้างๆ เธอล่ะ เผื่อเขาอ่อนใจยอมให้เธออยู่ก็ได้”
หลูเสี่ยวเสี่ยวอ้าปากเล็กน้อย สุดท้ายก็ต้องหันไปสบตาคู่ที่มั่นคงและสงบนิ่งของเซ่าเอินฉือ เธอยกมือทั้งสองข้างโอบแขนเขาไว้ ออดอ้อนด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน: “ฉันไม่เคยอยู่บ้านหรูขนาดนี้มาก่อน ขอร้องล่ะ ให้ฉันค้างคืนที่นี่ได้ไหม ขอร้องล่ะ~~”
พอพูดจบ เธอเองก็ทนไม่ไหว ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่เธอต้องยอมอ่อนข้อเพื่อภารกิจจนเป็นแบบนี้
ข้อนิ้วของเซ่าเอินฉือกำแน่นขึ้น เส้นเลือดที่หลังมือปูดขึ้นมา เขาเบือนสายตาไปอีกทาง หยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋าแล้วดูเวลา 17:28 น. เขาเป็นคนแรกที่ปลดมือเธอออกจากแขนตัวเอง โดยใช้แรงแค่สามส่วน กลัวว่าจะทำให้เธอเจ็บ