หลูเสี่ยวเสี่ยวจำได้แม่นยำว่า เพื่อนร่วมรุ่นเมื่อชาติก่อนก็จัดเลี้ยงกันวันนี้เช่นกัน
ตอนนั้นที่จัดงานนี้ คือตัวแทนวิชาภาษาอังกฤษที่ชอบเป็นแกนนำในห้องที่สุดอย่างกู้ยินเหมียว เธอตั้งใจรวบรวมเพื่อนร่วมชั้นทุกคนในกลุ่มแชตของห้องเรียนมัธยมปลาย
เธอเป็นสาวกตัวยงที่สุดของเซ่าเอินฉือ สามปีมัธยมปลายสารภาพรักถึงสิบแปดครั้ง ถูกปฏิเสธสิบแปดครั้ง ก็ยังไม่ลดละ ยิ่งเจอยิ่งฮึด
เมื่อชาติก่อน ตอนงานเลี้ยง กู้ยินเหมียวใช้เล่ห์เหลี่ยมเล็กน้อย จองที่นั่งข้างเซ่าเอินฉือไว้แน่นหนา นั่งชิดเขาตลอดทั้งงาน
ส่วนหลูเสี่ยวเสี่ยวนั่งอยู่ตรงข้าม ข้างๆ คือตัวแทนวิชาพละ ลั่วซีเช่อ
ในปีมัธยมปลายเหล่านั้น โลว์ซีเช่อสารภาพรักเธออย่างจริงจังมาแล้วสามครั้ง
ครั้งแรกในคาบพละ เธอเป็นลมน้ำตาลทรายต่ำล้มลงข้างลู่วิ่ง เขาอุ้มเธอขึ้นหลัง พาส่งห้องพยาบาล ตอนนั้นหูเขาแดงก่ำ พูดอย่างเขินอายแข็งทื่อว่า “หลูเสี่ยวเสี่ยว เธอเป็นผู้หญิงคนแรกที่ทำให้ผมรู้จักเขิน”
ครั้งที่สองหลังสอบปลายภาคเทอมสองของชั้นม.ห้า โลว์ซีเช่อโผล่มาที่หน้าต่างอาคารเรียน แล้วบอกเธอว่า “ถ้าเราแยกห้องกันแล้วยังอยู่ห้องเดียวกันอีกได้ เธอจะให้โอกาสฉันสักครั้งได้ไหม?”
ครั้งนี้เธอคิดดีแล้ว ปฏิเสธตรงๆ ว่า “ไม่ว่าจะแยกห้องหรือไม่ก็ไม่ได้ ตอนนี้เรายังเป็นนักเรียนมัธยม ไม่ควรมีแฟน”
ครั้งที่สามคือวันเรียนจบ โลว์ซีเช่อเขียนจดหมายรักยาวหลายพันตัวอักษรส่งให้เธอด้วยมือตัวเอง ตาขุ่นแดงเล็กน้อย พูดว่า “ฉันสอบเข้ามหาวิทยาลัยพลาดท่า คงไปเรียนมหาวิทยาลัยเดียวกับเธอไม่ได้ แต่ฉันจะไม่ยอมแพ้ ถ้าอนาคตเธอจะคบใคร ขอให้คิดถึงฉันเป็นคนแรกได้ไหม?”