“เซ่า เซ่าเอินฉือ ฉัน ฉันกลัว…”
เสียงของหลูเสี่ยวเสี่ยวเบาบางราวยุงร้อง ปนกับความสั่นเทาอย่างเห็นได้ชัด ผิวแผ่นหลังส่วนใหญ่ประทับรอยจูบของเขา ดูราวกับกระต่ายน้อยที่ถูกข่มเหงอย่างหนัก
เซ่าเอินฉือก้มลงเหนือเธอ ได้ยินคำพูดที่สั่นเครือของเธอก็หยุดการเคลื่อนไหวทันที
ประโยคเดียวทำให้เขาระงับความต้องการไว้ได้ ดวงตาหยาดเยิ้มยาวเรียวทอดลงมา วางจูบลงบนยอดผมของเธอ น้ำเสียงอ่อนโยน:“งั้นฉันรอจนกว่าเธอจะพร้อม”
พูดจบเขาก็ยืดตัวขึ้น ก้มลงเก็บเสื้อผ้าที่กระจายอยู่บนเตียงอย่างคล่องแคล่ว เสื้อยืดสีขาวสวมกลับขึ้นในไม่กี่ที ผ้าปกปิดแผ่นเอวที่เพรียวบางและแน่นกระชับ
เขาหันหลังให้เธอจัดชายเสื้อ สะบักใต้เสื้อผ้าขยับเล็กน้อย ครู่หนึ่งจึงหันกลับมา สีหน้ากลับมาเย็นชาดังเดิม
ครู่หนึ่ง เซ่าเอินฉือสายตามองไปที่แก้มแดงระเรื่อของหญิงสาว น้ำเสียงต่ำลง:“ฉันไปห้องน้ำ เธอนั่งรอฉันอยู่บนเตียงดี ๆ นะ”
หลูเสี่ยวเสี่ยวกัดริมฝีปากล่าง พยักหน้า ไม่กล้าส่งเสียง
ประตูห้องน้ำปิดลงพร้อมเสียงคลิก ตามด้วยเสียงน้ำไหลพรากๆ
หลูเสี่ยวเสี่ยวกำมุมผ้าห่ม ยังไม่ทันหายใจหายคอ โทรศัพท์ก็สั่นขึ้นมา
เมิ่งยวนส่งข้อความมาสามข้อความ:
[เสี่ยวเสี่ยว เป็นไงบ้าง เซ่าเอินฉือจัดการเธอบนเตียงเลยรึเปล่า(ไอคอนยิ้มเจ้าเล่ห์.jpg)]
[ไม่ตอบฉัน งั้นฉันเดาว่าพวกเธอคง เอิ้กๆ แน่เลย]
[ทำเสร็จแล้วบอกฉันหน่อยว่ารู้สึกยังไง ฉันอยากรู้(ไอคอนเขินอาย.jpg)]
หลูเสี่ยวเสี่ยวจ้องข้อความเหล่านั้น แก้มแดงยังไม่จางหาย ดึงเสื้อคลุมมากางไว้บนขาเปลือยที่โผล่พ้นผ้า ส่งกลับอย่างโมโห:“หยวนหยวน เธอทำฉันซวยแล้ว!”
ถ้าเมิ่งยวนไม่ซื้อชุดนอนตัวนี้ 037 ก็คงไม่สร้างเรื่องวุ่นวายแบบนี้
เมิ่งยวนตอบกลับทันที เห็นได้ชัดว่าเข้าใจผิด:“เสี่ยวเสี่ยว พวกเธอทำเสร็จแล้วเหรอ? เซ่าเอินฉือดูไม่ค่อยไหวแฮะ…”