เมิ่งยวนกลัวว่าหลูเสี่ยวเสี่ยวจะเก็บเรื่องไว้คนเดียวแล้วรู้สึกแย่ คิดอยู่นานก็ยังส่งข้อความมาปลอบใจเธอ
[เสี่ยวเสี่ยว พวกเรากลับก่อนนะ ถึงฉันจะไม่รู้ว่าเธอโกรธเซ่าเอินฉือเรื่องอะไร แต่ฉันว่าเขารักเธอมากนะ เวลาเธอมีปัญหากับเขา ต้องพูดคุยกันให้รู้เรื่อง อย่าเก็บไปโกรธคนเดียว]
แสงจากหน้าจอส่องลงบนใบหน้าที่งดงามของหลูเสี่ยวเสี่ยว เธอหลับตาลง ขนตายาวสั่นไหว ปิดไม่มิดความเศร้าในแววตา
นิ้วของเธอวางค้างบนหน้าจออยู่นาน สุดท้ายก็พิมพ์ตอบกลับไปเพียงประโยคไร้เรี่ยวแรง: [บางเรื่อง ฉันก็ไม่อยากให้เป็นแบบนี้]
ส่งข้อความนั้นเสร็จ หลูเสี่ยวเสี่ยววางโทรศัพท์ไว้บนเข่า แล้วมองแสงสีน้ำเงินเข้มนอกม่าน
เธอเดาว่าเซ่าเอินฉือคงกลับเข้าห้องไปแล้ว ค่อย ๆ แอบเปิดช่องประตูออกไปดู
สายตาปะทะกับแววตากรุ้มกริ่มลึกซึ้งคู่นั้น หลูเสี่ยวเสี่ยวต้องตัวแข็งทื่อไปทั้งคน
ชายหนุ่มยืนตัวตรงอยู่ข้างประตู ไม่ได้ไปไหนเลย
ดวงตาสีดำที่เคยหม่นหมองของเขา ทันทีที่เห็นเธอ ก็ราวกับมีแสงหนึ่งจุดขึ้นในราตรีอันมืดมิด ความหดหู่เมื่อครู่หายไปหมดสิ้น: “เสี่ยวเสี่ยว……”
ยังไม่ทันที่เซ่าเอินฉือจะพูดจบ ประตูก็ส่งเสียง “ปัง” ดังลั่นปิดลงตรงหน้าเขา
แสงดาวในดวงตาชายหนุ่มถูกดับลง บนใบหน้าหล่อเหลาเรียบเฉยเจือไปด้วยความผิดหวัง
เขายืนนิ่งอยู่อย่างนั้นนาน จนปลายนิ้วลอยอยู่เหนือบานประตู สุดท้ายก็ยอมปล่อยลงอย่างหมดเรี่ยวแรง
เดินกลับห้องตัวเองอย่างสิ้นหวัง ทิ้งตัวลงบนโซฟาอย่างอิดโรย
เซ่าเอินฉือเงยหน้าพิงพนักโซฟา ก้มลงคิดจะส่งข้อความหาชิวปั๋วเหย่ นิ้วโป้งลอยอยู่เหนือช่องพิมพ์แล้วก็ยังลังเล