หลูเสี่ยวเสี่ยวแอบบ่นในใจอย่างบ้าคลั่ง: “037,แกคิดจะทำอะไร?!ใครจะมาเล่นเป็นตัวตลกให้แกเล่นแบบนี้เนี่ย ทั้งหลอกล่อเซ่าเอินฉือ ทั้งทำเย็นชากับเขา”
เสียงของ037ดังขึ้นจากในหัวของหลูเสี่ยวเสี่ยว ดูจริงจังกว่าปกติ:“เสี่ยวเสี่ยว สิทธิ์ของฉันหมดแล้ว ภารกิจต่อไปทั้งหมดต้องฟังคำสั่งจากผู้ใหญ่”
มันหยุดไปครู่หนึ่ง แล้วพูดด้วยน้ำเสียงจนใจ:“ภารกิจหลังจากนี้ฉันก็ไม่มีสิทธิ์เข้าไปยุ่ง รับหน้าที่แค่ส่งต่องานให้เธอเท่านั้น ต่อไปเธอต้องระวังตัวให้มากๆ”
หลูเสี่ยวเสี่ยวพูดไม่ออกไปชั่วขณะ
เซ่าเอินฉือเห็นเธอยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ดวงตาเหม่อลอย คิดว่าเธอยังคิดถึงเรื่องของชิวปั๋วเหย่อยู่
ชายหนุ่มก้มลง เอาหน้าผากชนกับหน้าผากของเธอ ดวงตาหยาดเยิ้มยาวเรียวของเขามีแววเจ้าท่าฉายขึ้นมา:“ทำไมไม่พูดล่ะ ถูกฉันทำให้ซึ้งเลยเหรอ?”
หลูเสี่ยวเสี่ยวตั้งสติได้ พูดออกไปโดยไม่รู้ตัว:“ไม่ได้…”
[ข้อความ:คุณพูดกับเขาไปหนึ่งประโยคแล้ว จำนวนครั้งที่เหลือในวันนี้:2]
หลูเสี่ยวเสี่ยว:“…………”
เธออ้าปากแต่คำพูดก็เหมือนถูกอะไรบางอย่างอุดตันไว้ ไม่มีแรงแม้แต่จะพูดโต้กลับไปสักประโยค
เสียงแจ้งเตือนของ037ดังตามมาอีก:“ห้ามมีการสัมผัสร่างกายใดๆ เมื่อกี้นี้กรุณารักษาระยะห่างจากเขา ให้อยู่ในสถานะหมดรักกับความสัมพันธ์นี้”
ลำคอของหลูเสี่ยวเสี่ยวตึงเครียด เธอหลบสายตาของชายหนุ่ม เป็นถอยหลังไปก้าวหนึ่ง ห่างกันพอสมควรเพื่อเปิดพื้นที่ระหว่างคนสองคน
เธอใช้จิตใจกดความอยากที่จะพุ่งเข้าไปในอ้อมแขนของเขาไว้