"ที่รัก ถ้ายังลืมภาพน่ากลัวเมื่อกี้ไม่ได้ ฉันมีวิธีอยู่นะ" น้ำเสียงของชิวปั๋วเหย่ต่ำมาก ลมหายใจอุ่นๆ พัดผ่านใบหูของเมิ่งยวน พร้อมกับการหยั่งเชิงอย่างแผ่วเบา
รอบข้างมืดสนิท เมิ่งยวนมองไม่เห็นสีหน้าของเขาในความมืด แต่กลับสัมผัสได้ถึงสายตาร้อนแรงดุจไฟที่จับจ้องมาที่ตัวเองไม่วางตา
"มีวิธีอะไร... อืม..."
พูดยังไม่ทันจบ ริมฝีปากของเขาก็ประกบลงมาแล้ว อุณหภูมิสูงมาก เหมือนรอคอยช่วงเวลานี้มานาน ทาบลงบนริมฝีปากนุ่มเย็นของเธอจนหมด
สมองของเมิ่งยวนว่างเปล่า เสียงประกอบหนังข้างหูถูกเสียงหายใจของชายหนุ่มกลบหมด ทั้งสองแนบชิดกัน อกชนอก เธอได้ยินเสียงหัวใจเต้นแรงของเขา ไม่รู้ว่าใครเต้นเร็วกว่ากัน
ฝ่ามือที่มีข้อนิ้วชัดเจนของชิวปั๋วเหย่ประคองท้ายทอยของเธอไว้เพื่อให้จูบลึกซึ้งขึ้น อีกมือที่โอบเอวและสะโพกเธอค่อยๆ กอดแน่นขึ้น จูบอย่างยาวนานและมีความเป็นเจ้าของอย่างมาก เหมือนจะปลดปล่อยอารมณ์ที่อัดอั้นไว้ทั้งหมดในครั้งเดียว
เมิ่งยวนไร้เรี่ยวแรงจะต่อต้านในอ้อมแขนเขา เหมือนกระต่ายน้อยผู้ไร้เดียงสา ปล่อยให้หมาป่าใหญ่ผู้เจ้าเล่ห์ตัวนี้ยั่วเย้าทีละก้าว
จูบได้สามนาที ชิวปั๋วเหย่กลับหยุดกระทันหัน สายตายังแฝงการหยอกล้อและหยั่งเชิง ลมหายใจยังตกอยู่ที่มุมปากเธอ เสียงแหบต่ำ: "วันนี้ในโรงหนัง เธอจูบแบบนี้กับเขาบ้างไหม? ฝีมือเขาดีหรือฉันดี?"
เมิ่งยวนถูกจูบจนหางตาแดงก่ำ สายตาลอยละล่อง มองไปที่แนวกรามแข็งของเขา เสียงอ่อนหวานดั่งสายน้ำ: "...ไม่ได้จูบกับเขา"