หานซือยู่และเฮ่อจี้หรันครั้งนี้ยืนอยู่แนวหน้ากินเมล่อนเต็มตัว อารมณ์เหมือนนั่งรถไฟเหาะไม่เคยลงจากรถ
เพิ่งดูผู้หญิงที่ตัวเองชอบจูบปากคนอื่นเสร็จ หันมาอีกทีก็เจอฉากวงโคจรนรกของคู่อื่นอีก ตาสองข้างแทบไม่พอใช้
ฝ่ามือของเมิ่งยวนที่กำลังจะร่วงลงมาถูกหลูเสี่ยวเสี่ยวที่พุ่งตัวเข้ามาขวางไว้ได้ทัน
หลูเสี่ยวเสี่ยวกำข้อมือเธอไว้ ปลายนิ้วค่อย ๆ กระชับขึ้น พูดเกลี้ยกล่อม: "หยวนหยวน เธอใจเย็นก่อน ตอนนี้เหอซีต้องการที่สุดคือการส่งโรงพยาบาล บาดแผลเขาสำคัญกว่า"
มือของเมิ่งยวนลอยค้างกลางอากาศ นิ้วยังสั่นเทา แต่สุดท้ายก็ฟังคำหลูเสี่ยวเสี่ยว ยอมลดมือลง
เซ่าเอินฉือเรียกพนักงานโรงหนังมาแล้ว สี่คนหามเปลเดินเข้ามาใกล้
เหอซีถูกชิวปั๋วเหย่ตีซี่โครงหักสามซี่ เจ็บจนเส้นเลือดที่ขมับปูดขึ้นมา แต่กลับกัดฟันทนไว้ต่อหน้าผู้หญิงที่ตัวเองชอบ ไม่ส่งเสียงแม้แต่คำเดียว เขากัดฟัน พยุงตัวลุกขึ้นยืนโซเซ น้ำเสียงอัดอยู่ในลำคอ: "ฉันไม่ต้องใช้เปล เดินไหว"
เมิ่งยวนสะบัดมือชิวปั๋วเหย่ออก ก้าวเร็วเข้าไปประคองแขนเขาไว้
เซ่าเอินฉือยืนอยู่ข้างหลูเสี่ยวเสี่ยว มือวางบนไหล่เธออย่างเป็นธรรมชาติ ปลายนิ้วกดลงบนผ้าเสื้อที่บ่าเธอเบา ๆ สายตามองผ่านไปทางหานซือยู่และเฮ่อจี้หรันอย่างไม่แยแส เหมือนกำลังประกาศความเป็นเจ้าของอย่างเงียบ ๆ
แต่คนทั้งสองกำลังจดจ่ออยู่กับการกินเมล่อน ไม่ค่อยได้มองพวกเขาเท่าไหร่
ใบหน้าเหอซีซีดขาว พออ้าปากพูด เลือดก็ไหลออกจากซอกฟัน ลื่นลงมาถึงมุมปาก แต่ยังกัดฟันรักษาหน้า: "ไม่เป็นไร"
เมิ่งยวนมองรอยเลือดนั้น คิ้วทั้งสองขมวดแน่น: "ในปากเลือดไหลขนาดนี้ ยังบอกว่าไม่เป็นไรอีก!"
วินาทีต่อมา ร่างสูงสวมรองเท้าส้นสูงเดินเบียดฝูงชนเข้ามาจากด้านนอก
เหอซินอี้แทบจะวิ่งเข้ามา ส้นเท้าบางกระทบพื้นเป็นชุดเสียงเร่งรีบ เธอผลักเมิ่งยวนแรง ๆ ดึงตัวเหอซีทั้งหมดเข้าหาตัวเอง ริมฝีปากแดงเผยอเล็กน้อย เสียงไม่ดัง แต่ทุกคำมีหนาม:
"คุณหนูเหมิง พี่ชายฉันทุกครั้งที่อยู่กับเธอคนเดียว กลับบ้านมาพร้อมบาดแผลเสมอ เมื่อก่อนฉันไม่เข้าใจ ตอนนี้ในที่สุดก็เข้าใจแล้ว ตั้งแต่เธอมีคู่หมั้นแล้ว ก็ขออย่ามายุ่งกับพี่ชายฉันอีก!"