สองทุ่ม ยามราตรีมืดลง เมืองทั้งเมืองจมอยู่ในแสงสนธยาโทนสีเทาอมน้ำเงิน
ทั้งคู่ทานอาหารเย็นเสร็จ เซ่าเอินฉือยังอยากให้เธออยู่ต่อ
หลูเสี่ยวเสี่ยวอยู่ในห้องของเขา กำชายกระโปรงแน่น ในใจมีความรู้สึกไม่ดีเข้าครอบงำ จึงถาม 037 ว่า "เขาไม่คิดจะให้ฉันค้างคืน แล้วจะเอากับฉันใช่ไหม?"
037 ตอบอย่างจริงจัง: [จากที่ฉันเข้าใจเซ่าเอินฉือ เขาจะไม่ทำแบบนั้น เขาน่าจะอยากเซอร์ไพรส์เธอ เธอลืมแล้วหรือว่าตอนเขากลับมาเขาส่งข้อความบอกเธอว่า ซื้อของขวัญมาให้?]
เสียงเพิ่งจบลง ประตูห้องก็ถูกผลักเปิดออก
เซ่าเอินฉือยืนพิงขอบประตู รูปร่างสูงสง่า สายตาคมกริบจ้องมาที่ใบหน้าเธอ แล้วคว้ามือเธอขึ้นมาอย่างเป็นธรรมชาติ เสียงทุ้มนุ่มด้วยความอ่อนโยน: "ขึ้นไปบนดาดฟ้า ฉันเตรียมเซอร์ไพรส์ไว้ให้"
หลูเสี่ยวเสี่ยวทั้งงงทั้งงงถูกเขาจูงเข้าไปในลิฟต์: "แต่วันนี้ไม่ใช่วันเกิดฉันนะ"
เซ่าเอินฉือกดปุ่มชั้นบนสุด หันข้างมองเธอ มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มน่ารัก: "บางเซอร์ไพรส์ไม่จำเป็นต้องรอวันเกิด"
ประตูลิฟต์เปิดออก ลมบนดาดฟ้าปะทะเข้ามา พาความเย็นของคืนฤดูร้อนต้นฤดูมา
เซ่าเอินฉือยืนอยู่ข้างหลังเธอ ยกมือขึ้นปิดตาทั้งสองข้างของเธอ ฝ่ามือแห้งและอบอุ่น กันแสงทุกอย่างไม่ให้ลอดผ่าน
เสียงทุ้มต่ำของเขาลอยลงมาจากเหนือหัวเธอ เบาบางราวกับหมอก: "เดินไปตรงกลางดาดฟ้า แล้วค่อยเปิดตา"
หลูเสี่ยวเสี่ยวเดินตามก้าวของเขา ทีละก้าวไปข้างหน้า
ลมพัดชายกระโปรงของเธอปลิวขึ้นแล้วปล่อยลง เท้าแตะพื้นรู้สึกได้ถึงกลีบดอกไม้ที่โปรยอยู่บางๆ
เซ่าเอินฉือปล่อยมือ สิ่งที่ปรากฏต่อหน้าคือทะเลดอกกุหลาบลันด์คาบูชิโน่ เรียงรายทับซ้อนกันกินพื้นที่เกือบครึ่งดาดฟ้า รอบๆ มีไฟประดับสีวอร์มโทน ผูกโบว์และลูกโป่งปลิวไหวตามลมเบาๆ