ตอนกลางคืน หลูเสี่ยวเสี่ยวสวมชุดนอนผ้าไหมสีชมพูที่เซ่าเอินฉือซื้อให้ เดินออกมาจากห้องน้ำ
ไอน้ำอบอวล ผมยาวเปียกชื้นของเธอสยายอยู่บนบ่า ปลายผมยังคงหยดน้ำ เปียกชื้นไปกับเนื้อผ้าบางส่วน หลังอาบน้ำผิวขาวผ่องใส แก้มแดงเรื่อ ประกอบเข้ากับดวงตาดั่งดาวที่ชุ่มฉ่ำมีชีวิตชีวา
เซ่าเอินฉือยังไม่ได้อาบน้ำ เอนตัวพิงกรอบประตูห้องน้ำ ตาหยาดเยิ้มยาวเรียวของเขาครึ่งหลับครึ่งเปิด มองหญิงสาวที่เดินออกมา สายตาปาดผ่านปลายผมที่หยดน้ำไปที่ลำคอขาวราวหงส์ของเธอ แววตาหม่นลงอย่างไม่รู้ตัว
หลูเสี่ยวเสี่ยวถูกเขามองจนตะลึง นิ้วที่กำผ้าขนหนูขดงอเล็กน้อย เงยหน้าถามเขา: "เธอ...หาฉันมีธุระเหรอ?"
เซ่าเอินฉือไม่ตอบ เพียงยกมือขึ้น โบกไดร์เป่าผมที่ซ่อนอยู่ด้านหลังให้เธอเห็น ยืนตัวตรงเดินเข้ามาหาเธอ เสียงทุ้มนุ่ม: "ต่อไปถ้าอยู่ที่นี่ เรื่องเป่าผมเป็นหน้าที่ฉันเอง โอเคไหม?"
เสียงท้ายประโยคสูงขึ้นเล็กน้อย เจือไปด้วยความเอ็นดู
พูดจบเขากดบ่าเธอเบา ๆ พาเธอไปนั่งลงที่เก้าอี้หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง
หลูเสี่ยวเสี่ยวยังไม่ทันตั้งตัว เขาก็เสียบปลั๊กแล้ว ปลายนิ้วเกลี่ยเส้นผมเปียกชื้นของเธอ ลมอุ่นพัดจากโคนผมลงมาช้า ๆ
เธอเงยหน้ามองกระจก
ชายหนุ่มในกระจกหลับตาลง ขนตายาวปกคลุม คิ้วบางที่ปกติเย็นชาห่างเหินตอนนี้เก็บความคมเขี้ยวทั้งหมดลง จดจ่ออยู่กับผมของเธอ
นิ้วเรียวสอดประสานระหว่างเส้นผมของเธอ ค่อย ๆ แหวกปลายผมที่พันกัน ความร้อนจากลมเป่าประทะใบหูของเธอพร้อมกับความอบอุ่นจากฝ่ามือเขา หลูเสี่ยวเสี่ยวรู้สึกมีความสุขที่บรรยายไม่ถูกในใจ