ยามเย็นค่อย ๆ ทึบลง ร้านอาหารจีนซินหรงจี้ แสงสุดท้ายของวันทอดยาวบนกระจกบานใหญ่ หลูเสี่ยวเสี่ยวนั่งอยู่ที่มุมชมวิวชั้นแปด มองออกไปไกล ๆ ท้องฟ้าสีส้มอมชมพูไล้จากเทือกเขาอันไกลโพ้นมาจรดเส้นขอบฟ้าของเมือง ราวกับยื่นมือไปเอื้อมถึงได้
เซ่าเอินฉือสีหน้าเรียบเฉย นั่งลงตรงข้ามกับเธอ ใบหน้าด้านข้างถูกแสงยามเย็นสาดจนเห็นเส้นโค้งที่นุ่มนวล
เขามองเห็นว่าอาหารยังไม่ครบ ก็หยิบโทรศัพท์ออกมา มุมคิ้วเลิกขึ้นเล็กน้อย น้ำเสียงมีรอยยิ้มขี้เกียจปนอยู่: "ถ่ายรูปให้หน่อยไหม?"
หลูเสี่ยวเสี่ยวคิดถึงครั้งก่อนที่เขาถ่ายรูปเธอออกมาแย่ ๆ แปดภาพ ก็ส่ายหน้าทันที ประชดประชันไม่ไว้หน้า: "ฉันใช้เท้าถ่ายยังสวยกว่าเธออีก"
"เธอรู้ได้ยังไงว่าฉันไม่ได้ตั้งใจเรียนมาตั้งหลายครั้ง?" เซ่าเอินฉือยกโทรศัพท์ขึ้น เล็งกล้องมาที่เธอ หรี่ตาลงเล็กน้อย น้ำเสียงทอดยาวช้า ๆ: "เพื่อจะถ่ายเธอให้สวย ฉันตั้งใจค้นหาวิธีถ่ายรูปในอินเทอร์เน็ตฝึกเองตั้งสามชั่วโมง"
หลูเสี่ยวเสี่ยวได้ยินดังนั้น ก็ขยับท่านั่งในกล้องเล็กน้อย มุมปากมีรอยยิ้มที่กลั้นไม่อยู่: "ให้โอกาสเธอครั้งสุดท้าย ถ้าถ่ายไม่สวย ชาตินี้เธอก็เตรียมตัวเป็นโสดไปได้เลย"
เซ่าเอินฉือปลายนิ้วถือโทรศัพท์นิ่ง ๆ ตั้งใจปรับมุมและแสง มุมปากโค้งขึ้นเล็กน้อย สายตามองหญิงสาวในกล้อง: "แล้วถ้าถ่ายสวยล่ะ เธอจะยอมให้ฉันมีสถานะเป็นทางการได้ไหม?"
ได้ยินแบบนั้น หลูเสี่ยวเสี่ยวก็รีบนั่งตัวตรง หลังตรงแข็งทื่อ คางหุบเล็กน้อย สีหน้าเคร่งขรึมราวกับจะถ่ายรูปบัตรประชาชน
เซ่าเอินฉือ: "?"