เมื่อทั้งคู่เดินออกจากห้องทำงาน ปลายทางเดินมีแสงยามเย็นทอดยาวเป็นแนวเฉียง ทองคำเปลวส่องลงบนตัวพวกเขา ราวกับหลุดออกมาจากภาพในมังงะ
เซ่าเอินฉือเดินอยู่ข้างเธอ ท่าทางเกียจคร้าน มือหนึ่งสอดไว้ในกระเป๋ากางเกง เปลือกตาลดต่ำมองมา เสียงทุ้มต่ำลากยาว: “คุณลู่เล็กทำไมหงอยแบบนี้ล่ะ”
พูดจบ เขาก็ยกมือที่มีข้อนิ้วชัดเจนขึ้นมาวางบนศีรษะเธอ ลูบไปมาสองทีเบา ๆ มุมปากโค้งเป็นรอยยิ้มบาง ๆ พลางพูดอย่างสนอกสนใจ: “จูบฉันสามนาที ก็หักล้างรายงานตรวจสอบสองพันตัวอักษรได้แล้ว เธอยังได้กำไรอีกต่างหาก”
หลูเสี่ยวเสี่ยวสะบัดมือเขาออกจากหัวตัวเองอย่างรำคาญ หันข้างไปถลึงตาใส่เขา พูดเสียงบึ้งตึง: “ถ้าเธอจูบฉันน้อยลงอีกสักสองสามนาที เราก็คงไม่โดนครูเฉินจับได้”
เซ่าเอินฉือขมวดคิ้วแล้วส่งเสียงเหอะในลำคอ สายตาขี้เกียจทอดหยุดบนใบหน้าเธอ น้ำเสียงไม่เป็นเรื่องเป็นราว: “ในห้องทำงานมีกล้องวงจรปิด เธอคิดว่าครูเฉินไม่รู้หรือไง”
หลูเสี่ยวเสี่ยวหยุดฝีเท้ากะทันหัน หันกลับมามองหน้าขึ้น สายตามีความขุ่นเคืองเล็กน้อย: “แล้วเธอยังจูบอย่างติดใจอย่างนั้นอีก?”
“เธอเป็นคนขอเอง” เซ่าเอินฉือพูดเสียงทุ้มต่ำ ดวงตามีรอยยิ้มที่ดื้อรั้นและอิสระ “ฉันจะปฏิเสธได้ยังไง”
หลูเสี่ยวเสี่ยวเม้มริมฝีปากแน่น พูดไม่ออกสักครู่ ยกมือทั้งสองขึ้นกดขมับทั้งสองข้าง ก้มหน้าถอนหายใจ: “ใช่ ฉันมันสมควรแล้ว ฉันมันโลภความหล่อ รายงานสองพันตัวอักษรนี้ถูกลงโทษคุ้มมาก”
ปากพูดแบบนั้น แต่ในใจกลับบ่นกับ 037: “สองพันตัวอักษรนี้เป็นของแถมจากการทำภารกิจ 037 เธอต้องช่วยฉันจัดการมันให้หน่อย”