สุดสัปดาห์นี้ เซ่าเอินฉือจะกลับประเทศหลังจบการแข่งขัน
เสียงแจ้งเตือนของ 037 ดังก้องในหัวเธออย่างตรงเวลา: [ภารกิจ 45: เชิญหานซือยู่และเฮ่อจี้หรันไปดื่มที่บาร์ เพื่อล่อศัตรูหัวใจให้ปรากฏตัว เวลานับถอยหลัง 3 ชั่วโมง 59 นาที]
หลูเสี่ยวเสี่ยวตื่นมาตอนบ่ายโมง สมองยังมึนงง คิดว่าเสียงระบบยังเป็นแค่ความฝัน พลิกตัวแล้วพึมพำ: "ภารกิจนี้ฉันทำเสร็จไปแล้วไม่ใช่เหรอ? พวกเขาต่อยกันเละเทะไปแล้ว ชิวปั๋วเหย่เข้าไปห้ามแล้วยังโดนต่อยจนฟันหน้าหลุดไปหนึ่งซี่..."
037 กลายเป็นร่างหมีน้อยลอยมาที่ข้างเตียง หยิบทิชชู่เปียกมาปาดหน้าเธอ: "เสี่ยวเสี่ยว เธอคงมึนไปแล้วแหละ เรื่องที่เกิดขึ้นในฝันจะเอามาจริงได้ยังไง"
หลูเสี่ยวเสี่ยวรับทิชชู่มาเช็ดตาที่พร่ามัวให้ตัวเองรู้สึกตัวขึ้น จากนั้นก็โอบหมอนนุ่มๆ กับไหล่ที่ห่อเหี่ยวลง แล้วถอนหายใจเบาๆ: "ฉันก็หวังว่านั่นจะเป็นเรื่องจริงนะ"
037 ดึงแขนเสื้อเธอ: "วันนี้เซ่าเอินฉือกลับประเทศแล้วนะ เธอไม่ได้เจอเขามาเจ็ดวันแล้ว ไม่ตื่นเต้นเหรอ?"
เธอพิงหัวเตียง นึกถึงคืนวันพุธที่ทั้งคู่เปิดวิดีโออาบน้ำด้วยกัน รู้สึกเขินจนปลายหูร้อนผ่าว ฝังหน้าลงในผ้าห่มแล้วคราง: "ทำไงดี 037 วันนั้นฉันคงสมองเสื่อมจริงๆ ถึงได้พูดอะไรแบบนั้นออกไป"
037 ลอยอยู่กลางอากาศ จงใจพูดย้ำ: "เธอหมายถึงตอนที่ส่งข้อความไปบอกว่าจะลองมีสัมพันธ์กับเขา หรือตอนอาบน้ำเขามองเธอจนหมดตัว แล้วเธอก็ไม่โกรธ กลับบอกเขาว่า เห็นก็เห็นเถอะ ยังไงเดี๋ยวก็ต้องดูเขาเหมือนกันน่ะเหรอ?"