ภาพตรงหน้าเลือนหายไป หลูเสี่ยวเสี่ยวและชิวปั๋วเหย่กลับมาอยู่ในห้องที่คุ้นเคย
ดวงตาของเธอแดงก่ำ มองไปที่ 037 ร่างหมีน้อยลอยอยู่กลางอากาศ สูดจมูก เสียงครางด้วยน้ำเสียงปนสะอื้น: "037 เธอดีกับฉันขนาดนี้เลยเหรอ?"
อุ้งเท้าหมีน้อยของ 037 ไขว้กันตรงหน้าอก ใบหน้าน้อยๆ มาดมั่น: "แน่นอนอยู่แล้ว ฉันจะพยายามทำดีกับเจ้าของภารกิจเท่าที่ขอบเขตจะเอื้ออำนวย"
หลูเสี่ยวเสี่ยวมองท่าทางแบบขอคำชมของมัน อดที่จะยิ้มทั้งน้ำตาไม่ได้
ส่วนชิวปั๋วเหย่ที่ยืนอยู่ข้างๆ เธอ ยังคงไม่สามารถดึงตัวเองออกมาจากความเศร้าโศกในอดีตชาติได้
เขาทั้งตัวเหมือนรูปปั้นที่ถูกดึงวิญญาณออกไป หลังค่อม ใบหน้าหล่อเหลาแบบตะวันตกปนตะวันออก ริมฝีปากบางไร้เลือด เหมือนลูกหมาที่แตกสลาย
นอกประตู เซ่าเอินฉืออดทนยืนนิ่งมาเต็มหนึ่งชั่วโมงแล้ว ในที่สุดก็ทนไม่ไหว ยกมือเคาะประตูเสียงดัง: "ชิวปั๋วเหย่ ถ้าแกยังไม่เปิดประตูให้ฉัน ฉันจะถีบเข้าไปเลย วันนี้ฉันจะต่อยแกให้สาหัส!"
หลูเสี่ยวเสี่ยวได้ยินเสียงที่คุ้นเคย ดึงสติกลับมาจากอารมณ์ก่อนหน้านี้
เธอรีบยกมือเช็ดคราบน้ำตาที่หางตา สูดจมูกแรงๆ พยายามทำให้ตัวเองดูไม่ซอมซ่อเกินไป
เธอเดินไปที่ประตูอย่างรวดเร็ว หมุนล็อกประตู
ประตูเปิดออก ในชั่วพริบตา ใบหน้าหล่อเหลาเกียจคร้านของชายหนุ่มปรากฏตรงหน้าเธอ
สายตาของเขาจ้องไปที่ดวงตาดั่งดาวที่ยังคงมีความชุ่มฉ่ำของเธอ ความหนาวเย็นในแววตาจมลงทันที แนวกรามเกร็งขึ้น
เซ่าเอินฉือไม่พูดพล่ามทำเพลง ก้าวขายาวๆ เดินเลี่ยงเธอเข้าไปในห้อง
ชิวปั๋วเหย่ยังคงเหม่อลอย ไหล่ของเขาก็ถูกเตะอย่างไม่ทันตั้งตัว
เขาถูกเตะจนเซถอยหลังไปสามสี่ก้าว หลังชนกำแพง กว่าจะทรงตัวได้
เซ่าเอินฉือไม่ให้โอกาสเขาหายใจ ก้าวขึ้นไปข้างหน้า คว้าคอเสื้อเขาขึ้นมา เส้นเลือดบนหลังมือปูดชัดเจน เต็มไปด้วยความโกรธที่อัดอั้นมานาน: "ชิวปั๋วเหย่ แกมันบ้าหรือไง กล้ามาแกล้งคนของฉัน!"