จากในห้องน้ำมีเสียงดังตึ้บหนึ่ง เหมือนกับของหนักหล่นลงบนพื้นกระเบื้อง
คนที่ตอบสนองเร็วกว่าหลูเสี่ยวเสี่ยวก็คือหลูเจียเหยี่ยน
เขาก้าวขายาวๆ รีบพุ่งเข้าไปโดยไม่ลังเล ไม่แม้แต่จะเคาะประตู คว้าผ้าขนหนูจากตะขอห่อตัวซูอิน แล้วอุ้มเธอออกมาแนวนอน
หลูเสี่ยวเสี่ยวก็วิ่งตามเข้าไปในห้องน้ำ เห็นซูอินถูกห่อด้วยผ้าขนหนู ตัวอ่อนปวกเปียกพิงอยู่ในอ้อมแขนของหลูเจียเหยี่ยน ใบบหน้าที่งดงามเย็นชาไร้เลือดสี ลิ้นเป็นสีซีด
หลูเจียเหยี่ยนไม่หยุดแม้ครู่เดียว อุ้มเธอก้าวยาวๆ ออกจากห้องน้ำ วางเธอบนเตียงอย่างทะนุถนอมให้เหยียดตัวนอน
ดวงตาดอกท้อคู่นั้นจ้องใบหน้าของเธอไม่วาง น้ำเสียงตึงเครียดเล็กน้อย: "ไปชงน้ำผึ้งในครัวมาเร็ว เร็วเข้า"
หลูเสี่ยวเสี่ยวไม่ทันคิดอะไรมาก หันตัววิ่งออกจากห้องไป
เธอเดินออกจากครัว ถือน้ำผึ้งจะเดินเข้าห้องพักแขก พอผ่านหัวมุมทางเดิน ประตูห้องพักแขกฝั่งตรงข้ามก็เปิดพอดี เซ่าเอินฉือยืนอยู่หน้าประตู แสงสีส้มสาดออกมาจากด้านหลังเขา ฉายด้านข้างหน้าคมเข้มของเขาให้เห็นชัดเจนลึกซึ้ง เขาถามด้วยความสงสัย: "เกิดอะไรขึ้น?"
"พี่สาวซูอินน้ำตาลในเลือดต่ำในห้องน้ำ เป็นลมหมดสติ" หลูเสี่ยวเสี่ยวพูดจบก็รีบวิ่งเข้าไปในห้องฝั่งตรงข้ามทันที
เซ่าเอินฉือไม่สะดวกจะเดินตามเข้าไป ได้แต่ยืนนิ่งอยู่ที่เดิม