"ฉัน ฉัน..." ลิ้นของหลูเสี่ยวเสี่ยวเหมือนถูกผูกปม เสียงตะกุกตะกักเล็ดลอดออกมาจากคอหอย "กางเกงในของเซ่าเอินฉือเปียก ฉันจะไปหยิบตัวใหม่ให้เขาเปลี่ยน"
หลูเจียเหยี่ยนและซูอินต่างสบตากันอย่างไม่ตั้งใจ พร้อมกันอุทานด้วยความประหลาดใจว่า "เปียก??"
หลูเสี่ยวเสี่ยวยังไม่ทันรู้ตัวว่าประโยคเมื่อครู่มีข้อมูลมากแค่ไหน
เธอยืนแข็งทื่ออยู่กับที่ ค่อยๆ ขยับเท้าถอยไปทางประตู มุมปากกระตุกเป็นรอยยิ้มเจื่อนๆ "พี่ ถ้าไม่เชื่อก็ไปดูกับฉันสิ ฉันไม่ได้โกหกพี่"
หลูเจียเหยี่ยนเงียบไปสองวินาที ดวงตาดอกท้อที่ดูเผินๆ เรียบเฉยแวววาวไปด้วยประกายอันซับซ้อน เขาปล่อยมือที่กอดเอวซูอินออก น้ำเสียงจริงจัง "ฉันไปดูที่ห้องกับเธอ รอฉันตรงนี้ก่อน"
ซูอินพยักหน้าเบาๆ สายตาหยุดอยู่ที่แผ่นหลังของหลูเสี่ยวเสี่ยวที่วิ่งหนีไปด้วยความตื่นตระหนก แล้วส่ายหน้าเบาๆ น้องสาวคนนี้ช่างน่ารักจริงๆ
เมื่อหลูเสี่ยวเสี่ยวกลับมาถึงห้อง ชายหนุ่มกำลังนั่งอยู่บนเตียง ห่มผ้าบางๆ ราวกับกำลังปกปิดอะไรบางอย่าง ใบหน้าหล่อเหลาที่เรียบเฉยซ่อนความเขินอายไว้เล็กน้อย
หลูเสี่ยวเสี่ยวส่งสายตาให้เขา เป็นสัญญาณไม่ให้พูดอะไร
แต่เธอยังไม่ทันได้เอ่ยปาก เสียงฝีเท้าของหลูเจียเหยี่ยนก็ดังมาจากด้านหลัง พร้อมด้วยความโกรธที่อัดอั้นมาทั้งวัน
สายตาของหลูเจียเหยี่ยนจับจ้องไปที่เซ่าเอินฉือบนเตียงราวกับเหยี่ยวจับเหยื่อ
เขาไม่ได้พูดอะไร แต่กำหมัดแน่น เส้นเลือดปูดบนหลังมือ
วินาทีถัดมา หมัดพุ่งตรงไปที่ใบหน้าหล่อเหลาของเซ่าเอินฉือ...
"พี่!"
หลูเสี่ยวเสี่ยวแทบจะพุ่งตัวเข้าไป กางแขนทั้งสองข้างบังหน้าเซ่าเอินฉือไว้ "พี่ไปห้องน้ำกับฉันก่อน ฉันมีเรื่องจะบอกพี่"