ซูอินกลับมาที่ห้องพักแขก ก้มลงเก็บข้าวของบนโต๊ะหัวเตียง
หลูเจียเหยี่ยนที่ตามมาถึง ล็อกจากด้านในอย่างเงียบเชียบ แล้วเดินเข้าไปโอบเอวเธอจากด้านหลัง
เขาซุกคางลงไปในซอกคอหอมกรุ่นของเธอ เสียงแหบพร่าพร้อมความกังวลที่ยากจะปิดบัง: “อินอิน ที่ฉันตีเซ่าเอินฉือมันมีเหตุผล อย่าโกรธฉันนะ”
หลูเจียเหยี่ยนหายใจขึ้นลงแผ่วเบา อธิบายอย่างอดทน: “ครั้งก่อนที่ฉันกลับเมือง เห็นพวกเขาจูบกันต่อหน้าต่อตาฉันที่สนามบิน เสี่ยวเสี่ยวอายุยังไม่ครบ 19 ปี ยังเด็ก ฉันในฐานะพี่ชาย สิ่งแรกที่นึกถึงคือเธอถูกมนต์สะกดหลอกลวง ตอนนั้นใจร้อนเกินเหตุ เลยลงมือไปหน่อย”
ซูอินที่กำลังขัดขืนอยู่ พอได้ยินคำพูดเขา ก็หยุดนิ่ง
เธอไม่ได้ผลักเขาออก เพียงยืนนิ่ง ๆ ฟังเสียงหัวใจที่ดังออกมาจากอกเขา ทั้งเร็วและหนัก
หลูเจียเหยี่ยนเห็นเธอไม่ขัดขืนอีก ก็พูดต่อ เสียงแหบกว่าเดิมอีกระดับ: “ครั้งนี้ ฉันเห็นเสี่ยวเสี่ยวกำลังซักกางเกงในให้เขา นายบอกฉันสิ ฉันเป็นพี่ชายของเธอ เห็นน้องสาวที่เลี้ยงมาอย่างทะนุถนอม ต้องคอยปรนนิบัติผู้ชายคนหนึ่ง ฉันจะไม่โกรธได้ยังไง?”
ลูกกระเดือกของเขากลิ้งสองสามที แนวกรามเกร็งแน่น: “ยิ่งไปกว่านั้น ฉันได้ยินมาว่าพวกเขาอยู่ด้วยกันมานานแล้ว คืนก่อนยังแอบอยู่ด้วยกันต่อหน้าฉัน ไม่เปิดเผย ถ้าเป็นพี่ชายคนไหน เห็นน้องสาวตัวเองเป็นแบบนี้ จะทนไม่ลงมือได้ยังไง?”
ซูอินเงียบไปสองสามวินาที แล้วหมุนตัวออกจากอ้อมแขนเขา ยกมือขึ้นประคองใบหน้าหล่อเหลาของเขา มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย: “คนโง่ ทำไมเธอไม่ถามให้ชัดเจนก่อนทำอะไรล่ะ? บางทีน้องสาวเธออาจจะเต็มใจเองก็ได้ เป็นความหวานของแฟนหนุ่มแฟนสาวเขา”
“ที่เธอเสียใจแทนน้องสาว ดูแลเธอไม่ผิด แต่ไม่ควรเข้าไปก้าวก่ายมากเกินไป เสี่ยวเสี่ยวโตเป็นผู้ใหญ่ที่มีความคิดเป็นของตัวเองแล้ว เรื่องผิดถูกในความรัก เธอแยกแยะเองได้ เธอแค่ตักเตือนพอประมาณก็พอ”