ช่วงเช้าคาบสุดท้ายวิชา《สรุปประวัติศาสตร์จีนสมัยใหม่》เพิ่งเลิกเรียน หร่วนชิงเหยียนซึ่งเรียนห้องเดียวกับหลูเสี่ยวเสี่ยวจงใจเดินอ้อมไปนั่งข้างหลังเธอ พูดจาเสียดสีว่า "แย่งแฟนเพื่อนตัวเองรู้สึกยังไง สะใจนักหรือไง?"
นางพูดเสียงไม่ดังไม่เบา พอดีทำให้คนรอบข้างที่ยังไม่ทันจะเดินออกไปชะงักฝีเท้า เพื่อนร่วมชั้นหลายคนมองหน้ากันแล้วกระซิบกระซาบ "อะไรกัน หลูเสี่ยวเสี่ยวไปแย่งแฟนหร่วนชิงเหยียนจริงเหรอ?"
หลูเสี่ยวเสี่ยวค่อยๆ หันกลับมา สายตาจับจ้องใบหน้าที่ทำเป็นกล้าพูดกล้าทำของหร่วนชิงเหยียน รู้สึกได้แต่เพียงว่ามันช่างไร้สาระน่าขัน
นางไม่ได้เถียง ไม่ได้อธิบาย แค่ลุกขึ้นยืน มองจากที่สูงส่งสายตาดูแคลนให้อีกฝ่ายหนึ่งที แล้วก็หันหลังเดินจากไปโดยไม่หันกลับมามอง ท่าทางคล่องแคล่วและสง่างาม
สายตาด้านหลังยังคงจับจ้องที่แผ่นหลังของนาง ปนด้วยเสียงวิจารณ์ "หลูเสี่ยวเสี่ยวเป็นคนแบบไหนกัน แย่งแฟนเพื่อนยังหยิ่งอีก"
เซ่าเอินฉือกอดช่อเยอร์รี่เยอร์รี่สีไอศกรีมยี่สิบสี่ดอกไว้ในอ้อมแขน เพิ่งเดินมาถึงหน้าประตูห้องเรียน พอดีกับหลูเสี่ยวเสี่ยวที่เดินออกมาปะทะหน้ากันพอดี
หางตาของเขาเฉยขึ้นเล็กน้อย มีรอยยิ้มจางๆ ผุดขึ้น "ดูเหมือนฉันจะมาได้จังหวะพอดี"
หลูเสี่ยวเสี่ยวกลอกตาไปมา จู่ๆ ก็นึกอะไรสนุกๆ ได้ จึงหันข้างไปตะโกนใส่หร่วนชิงเหยียนที่กำลังถูกรุมล้อมปลอบใจอยู่กลางห้องเรียน ให้คนที่เหลืออยู่ในห้องได้ยินกันชัดๆ ว่า "หร่วนชิงเหยียน แฟนเก่าเธออยู่ตรงนี้ เธอมีอะไรจะพูดกับเขาไหม?"
ชั่วขณะนั้น ทุกคนหันมองไปที่คู่หนุ่มสาวสุดหล่อสุดสวยที่ยืนอยู่หน้าประตูพร้อมกัน
เซ่าเอินฉือฟังน้ำเสียงเยาะเย้ยในคำพูดของหลูเสี่ยวเสี่ยว ก็รู้ทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น
เขายื่นช่อดอกไม้ให้หลูเสี่ยวเสี่ยว แล้วก้าวเดินเข้าห้องเรียน สายตาเย็นชามองไปที่หร่วนชิงเหยียนซึ่งก้มหน้ากับโต๊ะแสร้งทำเป็นน้อยใจ น้ำเสียงเย็นชาไม่ไว้หน้า "หร่วนชิงเหยียน เธอมีโรคคิดไปเองหรือไง ฉันกับเธอยังไม่ทันเป็นเพื่อนกันเลยด้วยซ้ำ จะไปคบกันได้ยังไง?"