หลูเสี่ยวเสี่ยวสะบัดชุดนอนหูยาวสีขาวที่สวมใส่อยู่ให้เข้าที่ ก้าวลงจากเตียงก็เมื่อยเอวและขาอ่อนแรง เดินยังตัวสั่น เกือบจะหงายท้องล้มลงไปแล้ว
เธอรีบจับขอบเตียงไว้ รู้สึกลางๆ ว่าเมื่อคืนเหมือนฝันเปียกไป ฝันว่าอยู่กับเซ่าเอินฉือมาทั้งคืน เขาพลิกตัวเธอไปมาอยู่ตลอด แต่ฝันนี้มันเหมือนจริงเกินไปแล้วมั้ง?
ทำไมรู้สึกเหมือนผ่านมันมาจริงๆ ยังไงไม่รู้?
หลูเสี่ยวเสี่ยวไม่มีเวลาคิดให้ลึก เสียงเคาะประตูของสามคนด้านนอกดังถี่ขึ้นเรื่อยๆ เธอบังคับตัวเองให้ใจเย็น แล้วหมุนล็อกประตูออก
เมื่อเห็นสายตาจับผิดของคนในครอบครัว เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วฝืนยิ้มออกมา "แม่ พ่อ พี่ สวัสดีตอนเช้าค่ะ มาหาหนูพร้อมท่าทีดุดันแบบนี้ มีอะไรหรือเปล่าคะ"
เซ่าเอินฉือที่ซ่อนตัวอยู่ใต้เตียง กำลังนั่งขดตัวอยู่ในท่าที่น่าอับอายที่สุด
ตอนนี้เขาดูเหมือนเมียน้อยที่ถูกจับได้ว่าแอบมีชู้ ต้องหลบอยู่ใต้เตียงไม่กล้าให้ใครเห็น
ถ้าถูกจับได้ ภาพนั้นแค่คิดเขาก็แทบหายใจไม่ออก
หลูเจียเหยี่ยนคนแรกที่พุ่งเข้ามา สายตากวาดมองไปทั่วเหมือนเครื่องสแกน
ศาสตราจารย์หลูตามมาติดๆ มือไขว้หลัง ก้าวเดินมั่นคงแต่เร็วจนผิดปกติ
พ่อลูกดูเหมือนรู้ใจกัน แยกย้ายกันค้น คนหนึ่งเปิดประตูห้องน้ำ อีกคนเปิดประตูตู้เสื้อผ้า
ในห้องน้ำที่ไอน้ำจางหายไปแล้วว่างเปล่า ในตู้มีกระโปรงมากมาย แต่ไม่มีเงาคน
คุณนายเวินไม่ได้ตามไปค้นด้วย แต่เดินมาหาหลูเสี่ยวเสี่ยว จับมือลูกสาวถามอย่างอ่อนโยน "เมื่อคืนหนูนอนห้องเดียวกันกับเสี่ยวฉือหรือเปล่า"
หลูเสี่ยวเสี่ยวเห็นเงาหลูเจียเหยี่ยนกับศาสตราจารย์หลูกำลังพลิกห้องกันอยู่อย่างละเอียด หัวใจแทบกระโดดออกมาจากลำคอ
เธอกุมมือคุณนายเวินไว้ พยักหน้าปฏิเสธอย่างสุดแรง พร้อมอธิบายด้วยความตกใจ "แม่ พวกแม่ไม่ได้คิดว่าหนูนอนกับเขานะใช่ไหม เป็นไปไม่ได้หรอก แม่คิดมากไปแล้ว..."
หลูเจียเหยี่ยนพลิกห้องจนคว่ำหมดแล้วก็ไม่พบอะไร เขาเอามือเท้าเอวเดินมาหาหลูเสี่ยวเสี่ยว ใบหน้าเย็นชาเหมือนน้ำแข็ง "หลูเสี่ยวเสี่ยว ดีที่สุดที่ทำแบบนี้ ถ้าฉันจับได้ว่าแกนอนกับมัน ทั้งคู่รอตายได้เลย!"